Club Midnight deel 1

Langzaam aan loop ik terug naar de lounge, rustig rond kijkend naar de uitgedoste dansende mensen, even twee korte begroetingen van bekenden. Toch vreemd, op een plek als deze mensen tegen te komen die je al jaren niet hebt gezien.

Mijn gedachten tollen een beetje, ik heb net twee zeer heftige spellen gezien, en weet dat er voor mij nog iets in het vooruitzicht ligt. Wat precies, dat weet ik niet. Wat ik wel weet? Ik heb er zin in, er staat een verassing in het vooruitzicht, en ik ben er klaar voor deze onder ogen te zien.

Ik kijk even rond waar iedereen zit, en loop op Jurjen^ en Cy-V af, nog voordat ik kan gaan zitten, of maar vragen of Faith en Rave weer zijn gaan dansen hoor ik naast mij de stem van Faith “Kom je?”

Het duurt heel even totdat het tot mij doordringt, maar daarna pak ik de koffers. Ik ben er klaar voor, geen zenuwen, geen angst, alleen maar nieuwsgierigheid.

Onderweg naar boven treuzel ik even, en vraag mij af welke kant ze op willen, linksaf, de ruimte waar ik nog maar een paar uur geleden nog stond te kijken naar een spel van Jurjen^, Cy-V en hecubah.

Terwijl Faith en Rave de koffers overnemen en een plaats geven kijk ik even rond naar een plekje om mijn tas kilt en shirt neer te leggen. De nieuwsgierigheid zakt wat weg, en mijn mentaliteit verandert, niet denken, maar doen, ervaren en voelen.

Ik word gevraagd plaats te nemen op een bondage tafel, en mijn armen te strekken. Dan komen ze tevoorschijn, de rollen huishoud folie. Mijn gedachten dwalen wat rond, 1 en 1 word in mijn gedachten nog geen 2.

Mijn armen worden vanaf mijn schouders tot polen stevig ingewikkeld met de folie, vreemd zo’n dun rekbaar materiaal wat er toch voor zorgt dat nagenoeg alle beweging uit mijn ellebogen weg is. Al erg snel merk ik dat dit enorm vermoeiend kan gaan worden, mijn armen gestrekt houden zonder steun.

Dat zie ik het, de stok waar ik al de hele avond mee rond moest zeulen, zelfs op dit punt word het mij nog niet 100% duidelijk, totdat ik gevraagd word de stok langs mijn armen vast te houden. Dus dit is de bedoeling, zowel opgelucht als ietwat verward zie ik hoe mijn armen vast getapet worden aan de stok. Nog niet eerder heb ik op een manier zo stevig als deze vast gezeten, en in mijn hoofd schiet een knopje om.

Dit voelt anders als de vorige keer, ik heb het gevoel mij, volledig over te kunnen geven, de macht volledig uit handen. Het voelt vertrouwd, warm en prettig.

Ik word gevraagd op te staan, dat gaat nog wat worden, ik kan mijn armen niet gebruiken voor steun, en mijn voeten raken de grond nog niet. Voorzichtig laat ik mij naar beneden glijden totdat ik zeker weet dat mijn voeten vaste steun hebben.

Ik sta, en een gedachte schiet door mijn hoofd die mij even doet grinniken. “De levende ‘scare-crow’ “ Dan komt het, Rave (?) staat voor mij met een blinddoek, de eerste angst die ik mag gaan overwinnen.

De binddoek word omgedaan, en de reactie in mij was zoals verwacht, een vleugje paniek, mijn hartslag versnelt, mijn ademhaling verhevigd. Een korte twijfel, de control-freak in mij is het hier absoluut niet mee eens. Dan een rust, kalmte, acceptatie. Ok, ik kan niks zien, maar horen kan ik nog, voelen kan ik nog, en ook ruiken gaat nog. Het is maar één zintuig minder, hier kom ik wel doorheen.

Dan komt het “Ga eens op je buik op deze tafel liggen” nee dat is handig, welke tafel? Ik zie niks! Langzaam aan stap ik onder begeleiding richting de tafel, dan voel ik de rand tegen mijn bovenbenen. Pas op het moment dat ik merk dat ik onder mijn armen ondersteund word bedenk ik mij dat dit knap lastig kan worden zonder mijn armen te gebruiken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *