Club Midnight deel 2

Een beetje klauterwerk en spanning verder lig ik daar dan, op mijn buik op een tafel, armen gespreid, en als ik kijk, alleen maar zwart zicht. Een prettige rust komt in mij op, eigenlijk is het nog niet eens zo oncomfortabel…

Ik voel wat op mijn benen, wat het is dringt pas door als ik merk dat er een riem aangetrokken word, mijn benen worden vastgesnoerd aan de tafel, ik merk dat ik mij tot aan mijn bovenbenen niet meer kan bewegen, en ook mijn armen kunnen maar weinig kanten op. Is dit dan hoe het voelt om de controle echt te verliezen? Kan het echt zo lekker zijn? De control-freak in mij blijft stil, en ik ben tevreden.

Even lig ik daar in rust, ik hoor wat geroezemoes op de achtergrond, en dat er iemand om mij heen loopt. Wat er gebeurt weet ik nog niet, maar ik krijg het voorgevoel dat deze rust niet lang meer zal duren. Dan hoor ik een aansteker, en dringt het tot mij door wat ik zo meteen kan verwachten.

Wat ik kon verwachten stond in het niets, letterlijk in het niets bij wat ik voelde. Een pijnscheut, een plekje zo klein als een naalden prik, maar oh zo’n vreemde pijn. De scheut trekt weg in een tijd van seconden, maar het duurt niet lang voordat ik de volgende voel, steeds meer voel ik de prikjes op mijn rug, pijnlijk, scherp, maar tegelijk zo ontzettend lekker. Ik merk dat mijn lichaam tegenspreekt, en zich letterlijk in alle bochten probeert te wringen om deze scheuten te ontwijken. Ver kom ik niet, daarvoor lig ik te stevig vast. Dan een grotere druppel, scherpe pijn, en uit mijn mond hoor ik “Jezus!” komen. Naast mij hoor ik Rave “Wat heeft hij ermee te maken?” Ik denk even, maar kom niet op ondertussen kwam het antwoord al van naast mij. “Je ligt er wel een beetje bij als Jezus, gekruisigd en al” Dit korte moment geniet ik even van de rust op mijn rug, geen scheuten, alleen een vreemd plakkerig en hard gevoel.

Het begint weer, de druppels volgen elkaar sneller en sneller op. Dan een hand over mijn rug, eerst vlak, strelend, en dan krabbend, nagels krabben de laagjes kaarsvet van mijn rug af, een vreemd en haast bevrijdend gevoel, de harde plekken op mijn rug worden soepel en bewegelijk. Ik geniet met volle teugen, de druppels die nog altijd op mijn rug vallen voelen minder scherp aan, mijn gevoel ligt bij de handen, en het krabben over mijn rug.

Het krabbellen houd op, maar de druppels blijven komen. Mijn lichaam protesteert, en probeert opnieuw de druppels met alle macht te ontwijken. Waarom weet ik niet, de druppels mogen dan pijnlijk zijn, maar hebben tegelijk een vreemd prettige werking. Het korte brandende gevoel na een druppel, hoe de pijn wegtrekt, en hoe de direct volgende druppel aanvoelt, het is vreemd, maar ik geniet.

De druppels vallen nu op meer plekken, mijn benen reageren er heftig op het moment dat de druppels erop vallen, de pijn voelt hier heel anders, de ‘prik’ ervan is heftiger, het wegvloeien ervan langzamer, de plekken voelen groter aan. Dan een druppel op mijn hang, precies op het vel tussen mijn vingers, gevoelig en pijnlijk, en vreemd genoeg geniet ik hier nog altijd van. Mijn gedachten nemen even de vrije loop, en ik hoor mijzelf denken aan het feit dat ik helemaal niet masochistisch ben, maar waarom geniet ik hier dan van? Het klopt niet, maar ondertussen zegt mijn gevoel iets anders. Ik geniet hiervan, de pijn, het branden, de afwisseling naar koud, de rust momenten als er even geen druppels vallen.

Een streling over mijn rug, iets hards, wat erover heen glijd. Even kan ik niet thuis brengen of het warm, koud of neutraal voelt. Dan komt het besef, de wisseling van temperatuur was zo plots dat het niet eens opviel, dit is koud. Koelend, en rustig, pijn is geen sprake van, ik merk dat het er nog wel is, maar voelen doe ik het niet.

Even een hand over mijn bil, en dan de rits, de rits van mijn short word naar beneden gedaan, ik dacht nog even “Nee hé, dit valt zo op, als er nu mensen kijken, zien ze mijn kont” de gedachten vervliegen even snel als dat ze kwamen op het moment dat ik merk dat er een ijsklontje tussen de rits door gaat, koud, bijna pijnlijk koud ligt het klontje tegen mijn ballen aan.

Het koude pijnlijk gevoel is nog niet goed en wel weg, als ik een enorm brandend gevoel tussen mijn billen krijg, dit is een gemene streek, de pijn is vlijmscherp, gevoeliger dan welke andere plek dan ook schiet het door mij heen. Een paar druppels voor mijn gevoel, maar de pijn is er niet minder om.

Even rust, de pijn tussen mijn billen trekt weg, het ijsklontje voel ik niet meer, en er is weer even rust. Dan voel ik mijn lichaam reageren, nog voordat ikzelf doorheb wat er gebeurd. Een voor mijn gevoel enorme plens kaarsvet lande midden op mijn rug. Mijn schouders trekken naar achteren en mijn buik en borst druk ik hard tegen de tafel aan, het helpt niet, ik ontkom niet aan de pijn die nu over mijn rug vloeit. Dit is veel, erg veel, misschien wel te veel. Ik probeer aan te geven dat het even genoeg is met de kaarsen, ik zit nog niet op mijn grens, maar heb rust nodig, even geen pijn erbij. Kalmte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *