Club Midnight deel 3

De rust duurt maar kort, ik voel iets over mijn schouders strelen, losse strengen, dan een slag, een zweepje, keer op keer op de plekken waar ik eerder het kaarsvet voelde druppellen. Striemende slagen bevrijden mij van het vet dat nog op mijn rug zit. De slagen volgen elkaar in een rap tempo op, een hand streelt mij over mijn rug en schouders, maar de slagen gaan door. Mijn lichaam reageert dit keer niet zo heftig als op het kaarsvet, ik lig voor mijn gevoel rustig, en onderga het.

Zodra de slagen ophouden voel ik dat ik mijn benen weer kan bewegen, de riemen zijn losgemaakt.

“Sta maar op” klinkt het naast mij, dit gaat mij makkelijker af als op de tafel gaan liggen, ik draai mij op mijn zij en ga rechtop zitten. Langzaam aan schuif ik mijzelf wat meer van de tafel af totdat ik voel dat mijn voeten weer op de vloer staan. Langzaam aan ga ik staan, een onwerkelijk gevoel, en het kost mij zoveel meer moeite om te staan dan normaal. Even later went het en sta ik weer stabiel op mijn benen. Aan mijn armen word ik geleid naar een plek maar een paar stappen weg. Er ligt iets tussen mijn voeten, maar wat het is kan ik niet zien. Op dat moment bedenk ik mij wat er in de kamer stond, en waar ik dan nu moest staan. Het kruis, dat moest zijn waar ik voor stond.

Ik krijg de vraag mijn armen naar voren te houden, mijn polsen komen even tegen een houten balk aan en ik weet het zeker, dit moet het kruis zijn waar ik nu voor sta. Mijn armen worden aan de polsen met touw eromheen aan het kruis bevestigd. Weer kan ik geen kant op. Wel kan ik nu een beetje zien, en gluur zo af en toe onder de rand van de blinddoek door.

Zodra ik goed en wel vast sta hoor ik dat Faith voor mij staat, er word een klem achtig iets op mijn tepel geplaatst, en er schiet een enorm scherpe pijn door mij heen. Kort daarop hetzelfde met mijn andere tepel. Mijn eerste gedachten waren dat ik dit nooit vol ging houden, de pijn was te scherp, te veel en het ergste, de pijn bleef erger worden. Met knijpers verzwakt de pijn altijd voor mij totdat ik het bijna niet meer voel. Dat was nu anders. Het leek alsof de klemmen steeds strakker gingen, mar ik wist dat er op dat moment niemand aan zat. Het heeft ook niet lang geduurd voordat ik het idee had dat ik de pijn niet veel langer kon houden. Al snel kwam de vraag om de klemmen te verwijderen. Nog even een wrijf over mijn tepels en de pijn werd weer minder. Opluchting, enorme opluchting.

Kort daarop werden er een stel knijpers op mijn tepels gezet, dit kon ik aan. Geen probleem, deze waren niet gemeen, en echt pijn had ik er niet van. Blij met deze verandering ontspande ik mijzelf even.

De ontspanning was van korte duur, vrij snel voelde ik een zweep neerkomen op mijn billen, vrijwel direct kwam het idee op dat dat wel de rijzweep moest zijn van Cy-V en Jurjen^, vrij lichte doffe klappen. Van pijn was op dit punt geen sprake, voelde de slagen neerkomen, maar meer ook niet.

Op het moment dat ik onder de blinddoek door kijkend Rave voor mij zie staan grinnik ik en maak de opmerking “I can seee youuuu”, de opmerking word niet gehoord maar mijn lol is er niet minder om.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *