De Amazones deel 2

Fleur zei daarop, ‘meekomen’, en leidde me aan de ketting naar boven. In een kamer liet ze me voor een massief voorwerp staan en duwde me er tegen aan. Ze plaatste mijn arm tegen de zijkant en deze boeide ze vast, ook deed ze dit met mijn andere arm. Daarop liep ze weg, pakte iets en vervolgens stopte ze een bal in mijn mond, die ze met een riempje strak vast gespte. Ik kon mijzelf in een spiegel zo hulpeloos zien staan, met Fleur achter me. ‘Dit is het moeilijkste deel, sletje. Nu moet je even sterk zijn’, zei ze en liep de kamer uit. Ik werd bang, wat ging er gebeuren? De stilte beklemde me, ik hoorde de meisjes beneden praten. Toen kwamen ze naar boven, druk en lachend. Ze kwamen om me heen staan en betastten me overal. ‘Jij mag eerst, Fleur’, zei Lauren en mijn schreeuw werd door de mondbal gedempt toen ik Fleur een kleine zwarte dildo zag omgespen. In de spiegel zag ik Fleur wijdbeens achter me staan, mijn ‘teugels’ vastpakken en ik voelde haar bij me naar binnen gaan en ritmisch stoten terwijl ze mijn haar vastpakte. De meiden keken blij toe, wachtend op hun beurt…

Het leven in slavernij bij de Amazones was zo slecht nog niet voor een onderdanige man. Mijn vrije tijd behoorde hen toe en ik heb dat jaar weinig studiepunten gehaald. Ik sliep vooral bij hen, in een mand in de ‘sletjeskamer’. Als ik bij hen was, was ik óf naakt óf in een roze slipje of in meisjeskleding, zij bepaalden wat ik droeg. De meiden ruimden niets op en deden niets in het huishouden, dat was allemaal mijn werk. Ik was de hele tijd in touw met was draaien, boodschappen halen, ramen lappen, vloer dweilen en stofzuigen. Elke dag moest ik alle laarzen poetsen, die waren op een rij gezet in de gang. Maar vaak riepen de dames me naar de kamer en dan moest ik hun laarzen poetsen en likken die zij droegen, en daarna drankjes halen of voetenbankje zijn. Ik was heel goed gedreseerd, met een knip van de vingers kregen de dames mij aan hun voeten of op weg om hapjes te halen. Mijn houding moest heel onderdanig zijn, een aantal dames wilden dat ik vooral kroop als zij in huis waren. ‘Een sletje moet kruipen en likken’, zeiden ze dan.

Ik mocht in het algemeen niet praten als mij niets was gevraagd, maar vaak was het gezellig en kletste ik mee, totdat een van de meiden wilde dat ik weer mijn mond hield en een klusje ging doen. Vaak kochten ze dameskleding voor me en die moest ik dan tot aller hilariteit aanpassen. En soms werd ik ‘s nachts door een dronken Amazone uit de sletjeskamer gehaald om de liefde met haar te bedrijven. De Amazones hadden een hockeyteam en ik was hun begeleider, ik verzorgde alle sticks, droeg de zwaarste tas, zorgde voor het water en het eten en juichte aan de kant.
Als een nieuw meisje tot de Amazones wilde toetreden, diende ze als vuurproef eerst mij van achteren te verwennen terwijl de meisjes toekeken.

Het vreemde was dat niemand opkeek van de sletjes van de Amazones: dit was binnen het corps geaccepteerd, het hoorde bij de gebruiken. Op dinsdagavond damesdispuutavond leidde een van de Amazones mij kruipend aan de ketting de vereniging binnen, en dan moest ik de hele avond bedienen en likken. De andere disputen vonden dit grappig en vaak werd ik voor een uurtje uitgeleend. In het dispuutshuis kwamen ook vriendjes en vriendinnen: de vriendjes negeerden mij of deden lacherig, en veel vriendinnetjes vonden het leuk om zich ook een avondje door mij te laten bedienen, ze vonden het helemaal geweldig en vaak waren ze bijna nog strenger dan de Amazones.

Aan het eind van het jaar namen de meiden me mee naar het bos. Daar hebben ze me flink misbruikt en aan de riem aan een boom vastgebonden, bal in mond en handen op mijn rug. ‘Het ga je goed sletje, vaarwel. We zullen je missen.’, zeiden de meiden en een voor een kusten ze me op mijn wang. Toen liepen ze weg, een haag van lang golvend haar, glimmende zwarte jasjes, skinny jeans en hoge gemene laarzen. Ik hoorde drie auto’s starten en vertrekken. En ik was weer alleen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *