De meisjes ontgroend deel 2

Dames! Het thema van deze ontgroening is het circus! Ik ga jullie binnen een week omtoveren tot rasechte acrobaten. Bassie en Adriaan zullen trots op jullie zijn, om niet te spreken van Robin…’ zei Sander grijnzend.

‘We beginnen aan de onderkant van het circus, want wie het kleine niet eert is het grote niet weerd. Dat betekent voor jullie dames veel schoonmaken en poep scheppen, maar ook het begin van jullie acrobatencarriere. En wie werken er in het circus het hardst, maar worden alleen uitbetaald in brokjes of haver? Juist dames, de dieren. Zij zijn de sloofjes van het circus, nooit klagen en altijd gehoorzamen. En als ze een keer dienst weigeren, meteen de zweep erover. En na een dag hard werken weer lekker de kooi in. Dat gaan julle dit weekend ook ervaren.’

Sander keek neer op de dames, die op handen en voeten slechts gekleed in een slipje ontdaan naar hem opkeken. Sander wekte een prachtige blondine met zijn vinger. Ze kroop naar hem toe. Hij wees naar zijn schoen en zei zacht, ‘likken’. Het meisje begon zijn schoen te likken. ‘Aangezien ik geen superman of een oktopus ben, heb ik geen mogelijkheid om jullie in mijn eentje te dresseren. Daarvoor heb ik wat ouderejaars dames ingeschakeld. Geen andere mannen, want die zijn het niet waard om zulke prachtige dames als jullie te trainen. Ik wil jullie alleen maar trainen omdat jullie zo geweldig en puur zijn. Ik geniet ervan om jullie te breken.’

Alsof Sander een seintje gegeven had, kwam een meisje met lang donker haar en een mooi gezicht aanlopen. Ze was stijlvol gekleed en droeg strakke blauwe jeans met hoge bruine motorlaarzen met stompe neus. Om haar schouder hing een tas waar riemen uit hingen. Met fonkelende grote blauwe ogen keek ze de meiden aan. Ze schampte haar laars langs het lichaam van het meisje dat nog altijd de schoen van Sander likte.

‘Dag mooie dames! Ik ben Charlotte’ zei ze, en ik rij paard sinds mijn vijfde. We hebben op de vereniging een paardrijclubje, waar jullie ook lid van kunnen worden. En vandaag maken jullie kennis met ons, want we gaan jullie als paardjes berijden. En na het rijden gaan we jullie dresseren, als Anky en Salinero. Dit wordt voor jullie een middag om nooit te vergeten!’

Charlotte legde uit hoe de middag zou verlopen. Daarna pakte ze het blonde meisje aan Sanders voeten aan haar haar, en liet haar opstaan. Ze keek niet blij. Charlotte keek haar glimlachend in de ogen en zei: ‘Je bent een schoonheid. Hoe heet je?’ ‘Fleur.’ ‘Wees niet bang Fleur, we zijn allemaal zo begonnen. Binnenkort ben je een van ons. Fleur, ga maar naast me staan, met je gezicht naar de anderen toe.’ Inmiddels was een groep mooie gelaarsde ouderejaars meisjes aan het toekijken, stil en bijna dreigend. De ontgroende meisjes stonden in afwachting, sommigen bibberend van de kou, een paar stilletjes huilend.

‘Meisjes, ik ga jullie laten zien hoe ik Fleur ga optuigen’, zei Charlotte. ‘Jullie komen allemaal ook aan de beurt, dus wees niet ongeduldig. De meiden daar zijn hardstikke lief, ze hebben veel ervaring en houden allemaal veel van hun paard. Terwijl ze dit zei, pakte ze een riempje en bond de handen van Fleur strak voor haar buik. Charlotte’s leren jasje wreef langs Fleurs naakte zij en rug terwijl zij een halsband met ring om Fleurs ranke nek gespte. Daarna pakte zij een leren hoofdband met bit. Geconcentreerd op Fleurs bange gezicht focusend, stopte Charlotte het bit in Fleurs mond en maakte de hoofdband strak vast. Daarna bevestigde ze een ketting aan de halsband. Charlotte liep observerend om Fleur heen en keek haar triomfantelijk glimlachend aan. Fleur keek bang en verward terug. Hoe was ze hierin terecht gekomen? Wat ging dit mooie keiharde meisje met haar doen? Charlotte zei ‘braaf zo’ tegen Fleur en aaide teder haar haar. Toen bracht ze haar mond naar Fleurs oor, ademde diep uit in haar oor, en fluisterde niet hoorbaar voor de anderen: ‘Vies klein teefje dat je bent. Ik ga je helemaal aftuigen.’ Charlotte boog zich voorover en pakte twee zilveren sporen met lange punten uit de tas en bevestigde deze aan haar laarzen. Ze keek streng naar Fleur, gaf een ruk aan de riem en liep kordaat naar het veld, de naakte vastgebonden Fleur hulpeloos achter haar aan. De andere ouderejaars liepen allen naar een eerstejaars en begonnen ze als paarden op te tuigen.

Ondertussen zat Bo nog gekneveld vast in de schuur. Ze was boos en tegelijkertijd bang. Wat ging er met haar gebeuren? Los komen was onmogelijk, ze was strak vastgemaakt. Zo klein en hulpeloos had ze zich nog nooit gevoeld. Stel je voor dat de eerste de beste gek nu zou binnenkomen? Die kon alles met haar doen… Terwijl ze dit dacht, hoorde ze de deur open gaan. Bo’s hart schoot haar keel in. Iemand kwam binnen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *