De meisjes ontgroend deel 3

Welkom bij circus Feutonium! schreeuwde het aanplakbord de bezoekers toe. De lucht was zwanger van verwachting, kinderen zeurden om ijsjes, het avondrood zakte als een demarcatielijn zachtjes onder de tenttop en vouwde zich om de takken van de bomen. De binnenkant van de tent vulde zich met mensengebroed. Mensen zaten dicht opeen, de minder toleranten onder hen keken geïrriteerd naar anderen die het waagden om vriendelijk vragend kijkend de rechtmatige zitplaats van hun tassen en jassen op te eisen. Een man met een crewcut en een tamelijk overhangend voorhoofd stak een sigaretje op en doofde deze pas na veel protest van de tijdelijk omwonenden, met een onverschillige blik in slowmotion de sigaret onder zijn voet brengend en met een krijg het heen en weer beweging van zijn hak was het verhaal uit voor dit sigaretje.

De lichten doofden, het spotlicht viel aan en daar stond Sander in zijn mooiste rode pak met gouden stiksels en een fijn gesneden zwarte hoge hoed. Dan heb ik het nog niet over de zweep gehad. Hij was lang. En fors. Sander had hem vaker gebruikt, dat zag je aan de sierlijke doch meedogenloze wijze waarop hij hem eerst lui door de lucht liet cirkelen, een beweging die volledig uit de pas liep met de wrede snijdende wijze waarop de punt van de zweep later die avond op lieve paardjes, kleine wollige beertjes en naakte vuurspuwsters, slangenmeisjes en ander vrouwelijk acrobatentuig neerdaalde.

Ja, dit was werkelijk een circus dat de mensen zich lang zouden heugen. De paardjes draafden in een mooie cirkel in de tent, eerst voortgedreven door de sporen van hun berijdsters. Hun huid glansde van het zweet en hun lichamen zaten onder de striemen. Als de PETA hier van had geweten, was vast een actie op touw gezet om de arme diertjes uit hun kooien te bevrijden. De paardjes sprongen door hoepels, voortgedreven door DER MAJESTÄT der zwepen. De paardjes vormden een piramide en vijf paardjes reden samen op een eenwielfiets. Uw verslaggever wist tot nog toe ook niet dat zij dat konden, maar de evolutie staat kennelijk voor niets.

De avond verliep bijna vlekkeloos voor de feutjes. Beetje vervelend als je uit je evenwicht wordt gebracht door een ferme zweepslag terwijl je net een vlam spuwt en je kinki-cut in vlammen opgaat. Gelukkig heeft Michael reeds aangetoond dat je dergelijke ongelukken met een jaar of dertig kan overleven. Verder was het publiek niet genegen om naar de bar te trekken vanwege de drassige grond tussen de zitjes en de bar. Geen probleem voor ringmeister cum manager Sander, die de leemte opvulde met een stuk of tien naakte feutjes. Dit bruggetje werd heel voorzichtig een voor een betreden door de clientele, want ook verenigingsfeuten blijven tenslotte mensen, al had een week ontberingen en geestelijke mishandelingen hen grotendeels dit besef ontnomen.

En ‘s nachts konden zij de slaap niet vatten, niet om het besef dat zij erbij hoorden. Het was een kwestie van fantoompijn en in bed doordobberen na een dag op een schip. Hun huid voelde eenzaam en leeg. Zij miste het striemen van de zweep en de druk van de hakken. Voor hun geestesoog telden zij zichzelf over een hek springend, met Sander in zijn rode pak en zwarte hoed hun over het hek slaand met de aartsvader der zwepen.

Smekend stonden zij de volgende dag voor Sander. Glimlachend stond hij voor hen, en keek ze met liefde aan. ‘Ik heb jullie zeven dagen gediend, maar we kunnen nog wel eens afspreken. Ik wil jullie graag nog mijn kennis doorgeven…’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *