De ontgroening deel 2

Het meisje draaide zich naar ons om. ‘Op de plaats rust, lieve feutjes! Mijn naam is trouwens Sanne, tot jullie dienst. Ik ben er helemaal om jullie feutjes op je wenken te bedienen en jullie te vermaken, zei ze met een lachje. We gaan nu een leuk spel spelen. Kruip in een rij achter elkaar en raak met je vingers de voet van de jongen voor je aan. We kropen totdat we een rij vormden. Ik had uitzicht op de billen van de jongen voor me, niet mijn favoriete landschap.

‘Dit wordt lachen, feutjes!’ zei Sanne. Ik heb hier stukken touw en ik wil dat jullie dat om de enkels van het feutje voor je binden, goed vast en niet los. Daarna binden jullie het touw om je pols. We gehoorzaamden. Sanne ging de hele rij langs, controleerde en bond waar nodig het touw strakker. Ze pakte mijn wang en keek me glimlachend, vermanend aan: ‘Tssss feutje, last van slappe handjes zeker?’ en bond kordaat het touw vaster om mijn pols.

‘Zo en nu zijn jullie een rups!’ We zaten in een rij op handen en voeten, strak aan elkaar vastgebonden. Geen ontsnappen mogelijk. ‘Kruipen maar rupsje, naar die bomen verderop, lekker blaadjes eten!’ We kropen houterig en moeizaam vooruit. ‘Vort twee drie vier!’ scandeerde Sanne. Voor ons zagen we een stuk of zes mooie meiden komen aanlopen, hip gekleed, allemaal hoge gemene laarzen over hun jeans en… een zweep in hun hand. Dreigend vormden ze een haag voor ons, drie schoonheden aan beide kanten, zweep gereed.

We kropen langs ze en de zweepslagen daalden kletsend op ons neer. ‘Sneller kruipen, slettebakjes!’ ‘Vort, vlooienteefjes!’ Zo werden we hulpeloos opgejaagd door de zwepen en laarzen van de meisjes. Toen riep Sanne: ‘Halt!’

We stopten, buiten adem, een rij vastgebonden, vernederde naakte mannenlijven. Sanne ging wijdbeens voor ons staan. ‘Ik ben trots op jullie, lieve feutjes. Jullie zijn braaf… We gaan nu een doorgeefspelletje doen, om elkaar beter te leren kennen. Feutje achteraan, hoe heet jij?’ ‘Raemon’ ‘Raemon, wie?’ zei Sanne dreigend terwijl ze haar laars op zijn rug plantte. ‘Raemon, mevrouw Sanne’ Sanne boog zich voorover, gaf Raemon drie harde slagen op zijn billen met de vlakke hand en zei, ‘Goedzo, braaf sletje. Sletje, jij noemt je naam en dan snuffel je 10 seconden aan de kont van het feutje voor je, als een opgewonden hondje. Dan doet het feutje voor je hetzelfde. Begrepen?’ We knikten.

Nadat we klaar waren met dit onfrisse spel, werd het erger. ‘Hoeveel zoenen geeft een Nederlander, feutje?’ vroeg Sanne aan Raemon. ‘Drie’, mevrouw Sanne?’ zei Raemon. ‘Juist sletje.’ zei Sanne, ze pakte Raemons haar vast en draaide zijn gezicht naar het hare. ‘Jij gaat feutje voor je drie kusjes geven. Een op de linkerbil, een op de rechterbil en dan op de balletjes. ‘Vort, sletje!’ Ze plantte haar laars op Raemons bil en keek giechelend toe hoe hij gehoorzaamde.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *