De ontgroening deel 4

De meiden dreven ons de schuur weer in en deden de deur achter ons dicht. Daar lagen we dan, een uitgeputte, vernederde rups bestaande uit naakte vastgebonden en geknevelde jongens. Na een half uur kwamen Bo en Maartje binnen en maakten onze touwen los. Ze vroegen ons om zelf de knevels en de trillers te verwijderen. Bo vroeg ons of de sfeer er nog een beetje in zat. Niet alle jongens reageerden daar positief op. Bo reageerde vriendelijk: “Het ergste is wel achter de rug nu, feutjes. Vanaf nu wordt het allemaal makkelijker. Ook wij zijn hier ooit doorheen gegaan. Je moet er wel wat voor over hebben om lid te worden van de vereniging. Een weekje zwoegen voor vier jaar plezier!”, lachte ze.

Bo en Maartje hadden broodjes en drinken meegenomen, waar we gretig op aanvielen. Deze meiden maakten een vriendelijke, grappige en zachtaardige indruk; ik was verbaasd dat zij ons een uur geleden nog met hun laarzen en zwepen hadden voortgedreven. Nadat we hadden gegeten, vroegen ze ons mee te gaan naar het hoofdgebouw. Bij het hoofdgebouw aangekomen zei Bo: “Nu moeten jullie weer kruipen feutjes, jullie weten hoe streng Sanne soms kan zijn.” We kropen achter Bo en Maartje naar binnen en binnen waren een stuk of twintig meisjes, onze nemeses, gezellig aan het kletsen. Toen ze ons bemerkten, vielen ze stil. Sanne ging wijdbeens voor ons staan. Met een vilein lachje zei ze: “Zo mijn kleine sletjes, zijn jullie lekker uitgerust? Nu willen jullie zeker weer aandacht? Het was hier net zo gezellig… nou, als jullie er toch zijn, dan moeten we maar gebruik van jullie maken.”

Sanne wenkte Floris, een lange jongen. “Hierrrr teefje.” Ze pakte zijn kin en zei: “Jij wordt deurmat. Maxime, neem onze deurmat mee!” Maxime, een prachtige slanke langbenige brunette, kwam aanlopen, gespte Floris’ riem vast en trok hem kordaat mee aan de riem. Marco werd gebombardeerd tot kapstok, Lisa bond hem stevig vast en de meisjes gooiden hun jassen en tassen over hem heen. Reinier, een erg knappe jongen, werd door Annefleur meegevoerd naar een aparte kamer, waar de meiden hem naar believen konden misbruiken. Timon was minder knap en werd door Lotte vastgebonden en als tochtstrip op de koude vloer gelegd.

Drie jongens dienden binnen als stoelen en als voetenbankje. Alleen buiten mocht gerookt worden. De meiden gebruikten de mond van Joris als asbak, terwijl ze hun laarzen op Peter plantten. Vijf jongens met horeca-ervaring hadden geluk: zij mochten drankjes en hapjes maken en aan de meiden bedienen.

Ook ik had het niet slecht getroffen: samen met twee andere jongens werd ik benoemd tot laarzenlik-sletje. Als de meisjes terugkwamen van het roken, veegden ze eerst hun voeten af aan het lichaam van Floris. Dan gingen ze lekker op de (al dan niet menselijke) bank of stoel zitten. Terwijl ze aten of met elkaar kletsten, likte ik naakt op handen en knieën zachtjes de aarde en oneffenheden van hun grote gemene laarzen, totdat deze weer glimden. Ik begon te genieten van mijn rol: deze meisjes waren zó mooi en zó natuurlijk superieur, dat ik het een eer en een genot vond dat ik hen mocht gehoorzamen en bij hen in de buurt mocht zijn. Als man is er voor mij niets mooiers dan het dienen van schoonheid, bedacht ik me.

De meiden hadden natuurlijk weinig te schaften met mijn mijmeringen: ze negeerden me vooral en kletsten met elkaar. Af en toe keken ze keurend op me neer en dan keek ik vragend naar ze op. Daarop kreeg ik een aai, een goedkeurend of vermanend woord, een korte aanwijzing of een tikje met de laars. Ik was net bezig met het likken van de binnenkant van Anne’s laars, toen ze ineens schreeuwde: “”Hey! Kappen trut!” en me met de bolle neus van haar laars een flinke trap tegen mijn mond gaf. Ze was boos omdat ik teveel speeksel had gebruikt en ze haar laars te vochtig geworden vond. Ik ging letterlijk diep door het stof en smeekte: “vergeef me, meesteres Anne.” Anne pakte mijn haar vast en keek me doordringend en dreigend aan met haar grote blauwe ogen. “Voor deze keer laat ik het gaan, klein vies snolletje, maar ik hou je scherp in de gaten. Nog een fout en dan zal ik je mijn laarzen echt lang en goed laten voelen. En nu weer likken, vort sletje! En blijf me aankijken terwijl je likt” Ik begon op handen en knieën weer haar laars te likken terwijl ik haar bleef aankijken en ze bleef me indringend en streng aankijken. Ik dacht, ik mag jou niet, maar ik vind jou wel een ongelofelijk heftige vrouw… Ze bleef me streng aankijken, wachtend op een foutje, en ik kon geen kant op….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *