Droom van poppetje deel 1

~Nieuwsbericht: ‘’Er is een vliegtuig neergestort ter hoogte van Kamp Zuidprinsebaai. Er is nog niets bekend. De specialisten zijn nog op zoek naar aanwijzingen die het mysterie van deze ramp heeft kunnen doen laten gebeuren.’’~ Dat meldt het nieuwsbericht op de televisie in de hut.

Sandra is daar net op kamp, en ze moet helpen met het zoeken naar aanwijzingen. Het is een drukte van jewelste en de zon staat ook hoog aan de lucht. Het is 35 graden Celsius als de klas van Sandra meehelpt de rotzooi een beetje te gaan sorteren. De resten hier, bruikbaarheden daar, overal liggen wel hoge heuvels met brokstukken van het vliegtuig. Ze kijkt om zich heen om te kijken wat er nog allemaal ligt.

Plots ziet ze iets blinken. Ze raapt het op en bekijkt het aandachtig. Het is een sleutelhanger met onduidelijke tekst erop. In het midden lijkt het wel alsof er een grote J staat met wat overige cijfertjes eromheen. Ze brengt de sleutelhanger naar de specialist waar ze haar grote liefde Ian tegen komt. Hij geeft haar een knipoog. Ze begint te blozen en weet niet zo goed wat ze moet zeggen. ‘’Hey.’’ Zegt hij. ‘’H-h-hallo.’’ Antwoord ze verlegen terug. Hij begint zacht te lachen en zij geeft de sleutelhanger aan de specialist. ‘’Ik moet naar de toilet, alleen ik weet niet waar hij is.’’ Zegt Sandra. ‘’Oh, dat weet ik wel.’’ Zegt Ian. ‘’Ik moet trouwens ook. Ik breng je wel.’’ Sandra knikt en bedankt hem. Samen lopen ze richting de toiletten als Ian plots een vinger langs haar schouder laat gaan, wat eigenlijk best pijnlijk is. ‘’Je bent verbrand.’’ Zegt Ian. Ze trekt een pijnlijk gezicht en plagend doet Ian weer hetzelfde. ‘’Auw.’’ Zegt Sandra. ‘’Dat is best pijnlijk.’’ Ian lacht. ‘’Mietje.’’ Zegt hij. ‘’Moet je je ook goed insmeren hé, tutje.’’

Als ze samen een steegje doorlopen wordt het gesprek stiller. ‘’Weet je.’’ Zegt hij ineens. Ze staan stil. ‘’Ik vind je best wel leuk. En hij pakt haar hand vast. Ze weet even niet wat ze moet zeggen en ze is blij als ze doorlopen. Dan hoeft ze niks te zeggen. Als ze het steegje uitlopen ziet ze de toiletten. Er is niemand op het moment omdat iedereen bij het vliegtuig bezig is. ‘’Bedankt voor het wijzen van de toiletten.’’ Zegt ze, en ze wil zijn hand loslaten om te gaan plassen. Maar Ian laat niet los. Dan plots, merkt ze dat de lieve Ian eigenlijk helemaal niet zo lief is.

Hij glipt achter haar, legt een hand op haar mond en houd met het andere hand een zakmes tegen haar keel. ‘’Ik wil geen woord horen.’’ Dreigt hij, en hij glipt met haar de invalidentoilet in. Ze is best lenig want ze zit op turnen en probeert haar benen tegen de deuropeningen te zetten, maar dat wordt haar bestraft met een kras van het zakmes in haar arm. Dan wordt ze agressief naar binnen geduwd terwijl Ian het licht aan en de deur op slot doet.

‘’Zo, eindelijk samen.’’ Zegt Ian met een grote glimlach op zijn gezicht. Hij komt dichterbij en geeft haar met volle kracht een mep op haar linker bil. Ze gilt t uit en probeert hem een mep terug te geven. Maar daar is ze niet snel genoeg voor. Hij grijpt haar pols en duwt haar tegen de muur. Hij draait haar arm op haar rug en brengt zijn mond dichtbij haar oor. ‘’Probeer dat nog eens, sletje.’’ Zegt hij zacht en herhaalt de klap maar dan op haar andere bil. Weer gilt ze het uit van pijn, maar het geeft haar op een of andere manier een vreemd gevoel in haar onderbuik.

Ineens is alles zwart. Een blinddoek heeft haar het zicht afgenomen en ze wordt van de muur weg getrokken. Dan voelt ze een ijzer iets om haar polsen. Ze is geboeid. Ze wordt door het grote toilet rondgeleid en ze hoort een deur open gaan. Deze deur kraakt, maar die vorige niet. Ze raakt in paniek en stribbelt tegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *