Durcall Fuck Konijntje deel 1

Stilletjes pakte ze haar sleutels uit de lade, deed de kat uit de deur die stiekem naar binnen was geglipt en stapte in haar auto. Radio aan en ze was onderweg. Na een klein half uurtje stond ze op het station.
Vlug controleerde ze of ze alles bij zich had, en of haar kleding goed was en sloot haar auto af.
Ze liep de trap op hield haar ovchipkaart langs de scanner en liep door naar spoor 1 in plaats van spoor 2 zoals ze anders altijd deed. Ze haalde haar mp3-speler uit haar tas en zette muziek op. Daarna was het wachten op de trein.
Eenmaal in de trein zocht ze een lekker plekje uit bovenin de dubbel dekker en stuurde nog even een nerveus smsje naar een vriendin. Ze merkte hoe de zenuwen steeds meer op kwamen zetten. Heel de nacht had ze al liggen woelen. Dit was de eerste keer dat ze echt uit spelen ging. En het was al niet echt makkelijk geweest om thuis weg te komen.
De trein reed het station binnen waar ze moest overstappen. Ze liep de grote groep mensen achterna op weg naar boven. Daar liep ze de hal binnen op zoek naar het volgende perron. Ze was hier al een keer eerder geweest, maar ze bleef onder de indruk van het grote station. Vlug keek ze op haar horloge. Nog 10 minuten voor de volgende trein zou aankomen.
Opeens merkte ze dat haar tas trilde. Ze rommelde er wat in en vond haar mobiel. Een vriend belde nog even om haar moed in te praten. Hij kende haar, had de bdsm in haar zien geboren worden en sindsdien altijd wat over haar blijven waken. Ze voelde hoe ze zich begon te ontspannen. Het zou een prachtige dag worden, dat wist ze zeker.

Even later ging haar telefoon weer over. Dit keer was het hem zelf. Ze voelde hoe ze opklaarde.
‘Goedemorgen schat al wakker’
‘Ja hoor, maar waar ben je nu‘? Reageerde Murdoc
‘Op het station, nog even en de trein komt eraan. Maar weet je Mur.. Ik ben ontzettend zenuwachtig.
‘Stil maar het komt goed, maar ik ga nog even douchen en dan zie ik je straks. Oke‘?
‘Zorg alsjeblieft dat je er bent straks.’
‘Niet zo bang zijn lieve schat, ik ben er heust wel. Misschien wat te laat maar ik kom echt!’

Ze stapte over naar de volgende trein. Het was behoorlijk druk in deze trein. Ze vond nog net een plekje bij het raam. Maar opeens kwam er een man naast haar zitten. Ze begon zich wat ongemakkelijker te voelen nu dankzij het kledingvoorschrift om een rokje aan te doen.
Even later belden ze elkaar opnieuw op. Hij vroeg haar hoe ze zich voelde, en wat voor spulletjes ze bij zich had. Maar ze vertikte het om dat te zeggen. Ze had toch al het gevoel dat mensen naar haar keken. Bovendien zat die man nog strak tegen haar aan.
En natuurlijk had ze net weer het geluk dat hij iets weg moest gooien in de prullenbak naast haar. Tot wel 2 keer toe. Waardoor hij net over haar blote knieën heen kwam. Ze begon zich weer wat ongemakkelijker te voelen. Je kon het niet zien gelukkig, dus hij kon niet weten dat ze geen slipje onder haar rok aan had. Laat staan dat ze balletjes droeg.
Nog 1 station en dan was ze er. Opeens raakte ze in de stress. Had Mur niet iets gezegd over Gouda? Dat dat niet goed was? Vlug belde ze hem op. Gelukkig er was niks aan de hand. Maar ze vond het toch wel erg prettig om zijn stem te horen. Dat stelde haar een beetje gerust
‘Mur.. Eigenlijk ben ik best wel een beetje zenuwachtig’. Bekende ze zachtjes
‘Nou dan blijven we gewoon praten tot je er bent’.
En inderdaad.. Dat deed hij ook. Op haar kosten. Dat dan weer wel.. Mannen..
‘Ik geloof dat ik hier moet uitstappen ik zie je zo.’ En ze sloot haar mobiel.
Nogmaals keek ze of haar kleding goed zat deed haar haar naar achter en stond op.
De trein verminderde vaart en stopte daarna. Ze stapte uit en liep het perron op. Eest kon ze hem niet vinden en toen op eens zag ze hem. Ze liep naar hem toe en voelde hoe hij zonder iets te zeggen haar in zijn armen sloot. Ze nestelde zich tegen zijn borst en kuste hem. Ze was er.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *