Eerste keer SM

*poke*
*poke*
*poke*
*poke*
*kietel de kietel*
Ontzettend loop ik te stuiteren. Remco daag ik uit door te kietelen en te prikken, en hier en daar een bijdehante opmerking. Remco heeft er al een paar keer wat aan geprobeerd te doen door me bij m’n haar te pakken, maar dat werkt blijkbaar bij hem beter dan bij mij. Op t moment dat hij opstaat van de bank waar hij heeft zitten msnen, loop ik achteruit, tot ik met mijn kuiten tegen te bed aan stoot. Ik laat me met n plof vallen en draai direct weg om comfortabel achterover te gaan liggen. Remco komt bij me liggen en vraagt of het lukt met t kietelen. Gezien ik ondertussen z’n weakspot heb gevonden kan ik dat bevestigen, iedere keer als ik m kriebel moet hij z’n armen weg trekken. Ondertussen liggen we wat te flikflooien, en na n poosje besluit mijn t-shirt dat de vloer leuker is. Ook Remco zijn shirt neemt een snoekduik richting de vloer. Dat mijn kamerdeur nog wagenwijd open staat en mijn huisgenotes gewoon thuis zijn doet ons weinig.

Het kietelen begint vervelend te worden. ‘Doe er maar wat aan’ grijns ik, denkende aan het feit dat ik net heb laten zien hoe je iemand vast kunt maken met de ceintuur van een badjas en een lattenbodem, zonder dat je het matras de kamer uit hoeft te flikkeren. Gelukkig snapt hij de hint en begint mijn polsen boven mijn hoofd vast te knopen. Na wat geklooi met een kussen onder mijn schouder omdat ik een gescheurde spier heb lig ik vast. Ik kijk omhoog naar Remco, die ondertussen een aardige grijns op zijn gezicht heeft. Hij prutst eventjes aan mijn BH, en die schuift dan ook over mijn armen omhoog totdat hij niet meer in de weg zit.

Remco buigt voorover en bijt een aantal keer flink hard in mijn nek. Heerlijk gevoel, altijd al gevonden. Toch probeer ik hem te blokkeren met mijn armen, blijkbaar toch een reflex. Dit heeft wel tot gevolg dat hij nu in mijn kin en in mijn hals bijt, waar ik niet kan komen met m’n armen. Remco staat op om de deur dicht te doen en komt weer naar me toe. Hij knielt over me heen, een been aan iedere kant. Met zijn vlakke hand slaat hij tegen mijn borst aan. Er schieten wat gedachtes als ‘wow’ en ‘meer’ door me heen. ‘Zo, dus dat vind je wel lekker hé?’. Er volgen nog wat tikken tegen mijn borsten aan.

Remco slaat nog even door, harder en steviger dan eerst. Opeens overvalt me een gevoel wat k niet thuis kan brengen. Ik probeer het te snappen, maar mijn hersenen kunnen er niet bij. Wat gebeurd er met me? Waar ben ik mee bezig? Hij is zo gemeen… Zal ik…? Misschien moet ik…? Als hij eventjes stopt om me aan te kijken grijp ik mijn kans. Met een heel klein pieperig stemmetje vraag ik of ik een knuffel mag. Ik heb het even nodig, heel even maar. Hij kijkt me aan en glimlacht. ‘Jij mag een knuffel’. Ik geniet als ik hem zijn armen om me heen voel slaan. Dat gevoel van warmte en lief had ik eventjes nodig. ‘Gaat het weer?’ ‘Ja’. Hij gaat weer rechtop zitten en kijkt naar me.

Opeens grijpt Remco met beide handen mijn tepels en knijpt er flink in. Eventjes piep ik. Die zag ik niet aankomen. ‘Wat, ga je kleinzerig doen?’. Hij laat mijn tepels een paar seconden los, om ze met volle kracht weer vast te grijpen. Vastbesloten om geen geluid te maken bijt ik op mijn onderlip. Hij laat mijn tepels los en slaat weer tegen mijn borsten aan. Ik kijk naar hem terwijl hij slaat, om een of andere reden ben ik blijkbaar toch wel nieuwsgierig. Dan zie ik hem ineens zijn handen een flink eind optillen en ontzettend hard naar beneden slaan. Hij zal toch niet…? Snel knijp ik mijn ogen dicht. Als ik een knal hoor schrik ik behoorlijk, ik voel een schok door mijn lichaam gaan. Dan kijk ik op, ik voelde toch niets? Remco grijnst naar me en herhaalt zijn truukje, hij slaat tegen zijn eigen spijkerbroek aan. Dat maakt wel herrie, maar ik voel het niet. Ergens moet ik er ook om lachen, ik geloof dat ik zelfs even gelachen heb.
Dan grijpt hij mijn tepels weer vast. Flink stevig knijpt hij erin.
‘Hoe lang hou je dit vol?’
‘…..’
‘Geef eens antwoord!’
‘Niet lang’
‘Hoe lang hield je de knijpers vol?’
‘Vijf minuten…’
‘Ga je dit vijf minuten volhouden?’
‘Nee’
‘Hou je het dertig seconden vol?’
‘Ja’
‘Dertig… Negenentwintig…Achtentwintig….Zevenentwintig…Zesentwintig’
Terwijl hij telt gaat hij harder knijpen, trekt aan mijn tepels en draait eraan. Ik lig onder hem te draaien en te piepen. Het doet pijn en het moet stoppen, maar het mag vooral niet stoppen, het moet doorgaan, maar maar maar.
‘Ga maar eens meetellen’
‘Twintig… negentien’ Ik begin te piepen, hij gaat harder en harder knijpen. Het meetellen lukt niet helemaal, ik hou ergens bij achttien al op.
‘waar zijn we nu?’
‘Vijftien’
‘en nu?’
‘twaalf’
‘En nu?’
‘Acht’
‘Zeven… zes…vijf…vier…drie…twee…een’
Een overweldigend gevoel glijd door me heen als hij mijn tepels weer loslaat. Hij vraagt me of ik het nou wel volhoud. Nog voordat ik antwoord kan geven zegt hij ‘met zulke ogen hoef je dat ook niet te vragen’

Remco slaat een paar keer tegen mijn borsten aan, als ik ineens een behoorlijke klap in mijn gezicht krijg. Ik schrik me helemaal rot, dit hoeft dus echt helemaal niemand me te flikken. En toch… Ik vind het prima dat hij het doet. Ik kijk hem zwijgend aan en hij kijkt terug. Dan slaat hij me nogmaals op mijn wang, zo hard dat ik m’n hoofd weg draai met de klap. Gewoonlijk was ik nu tegen iemand uitgevallen. Bij hem niet, hij mag me slaan. Blijkbaar had ik het verdient… Hij kijkt me nog even aan, gaat weet wat rechter op zitten en slaat verder tegen mijn borsten aan.

‘Je gaat de slagen meetellen.’
‘Nee!’
‘Ja’
‘Nee nee nee nee’
‘Je weet wat je moet zeggen om het te laten stoppen’
Ik wil het niet. Ik wil geen stop hoeven zeggen. Het hoeft ook niet, ik kan het wel aan. Geen stop zeggen, geen stop zeggen.
‘we gaan tot de tien’
*tik*
‘een’
*hardere tik*
‘twee’
Ik hou op met hem aan te kijken, hoe verder we komen, hoe harder hij slaat. Ik begin te piepen, ik krijg het nauwelijks meer over mijn lippen, maar ik blijf tellen. Als we bij de tien zijn kijkt hij me aan. ‘goed gedaan. Ik ga je zo losmaken’
Voorzichtig maakt hij de band rond mijn polsen los. Ik rol me op en kruip tegen hem aan, mijn hoofd op zijn borst. Zo blijven we eventjes rustig liggen… Ik ben niet groen meer….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *