Extreme meesteres deel 1

Ik lig in haar armen en mijn ogen zijn betraand. God, wat was dat fijn dat ik op mijn limiet in haar armen mocht zinken, met haar voeten was ik ook allang blij geweest. Maar nee, ze was zo lief geweest om naast mij te zitten, me omhoog te helpen en me tegen haar aan te drukken. Ik wilde niets anders meer dan in haar kruipen, ik wilde niets anders meer dan dat ze me in bed zou leggen, me in zou stoppen, en me na het liefkozen een kus op mijn voorhoofd zou drukken. Oh, ik wilde. Ik wil, ik wil haar, ik wil, ik wil. Ik wil haar, en ik wil mezelf even niet. Rust zoeken in mijn Meesteres haar veiligheid, is de ultieme rust die ik mag voelen. Ik zweef en het maakt me allemaal niet meer uit, want nog steeds was alles goed als zij het deed. Ik zou niets anders willen dan van haar zijn, zolang zij het maar is van wie ik mag zijn. Ik ben een sletje en ik hou van mijn Meesteres, oneindig. Ik ben gewoon een sletje en dat is goed.

Mijn meesteres laat me zachtjes weer vallen op de grond wanneer ze besluit dat ik lang genoeg tegen haar aan heb gezeten. Tuurlijk denk ik bij mezelf, it was already too good to be true. Ik zie nu ook pas wat voor een mooi leren pak ze aan heeft, maar ik ben te ver weg om het echt te kunnen bevatten, en enkel alleen de geur van het leer, is te omarmen. Ik ben te ver weg in mijn eigen wereldje, en ik word steeds onderdaniger. Ze loopt weg om iets te pakken, en ik kan het niet zien. Ik heb het idee dat ik de wereld aankan, maar ik weet ook dat als zij me aanraakt, de wereld onder mijn voeten verdwijnt. Haar voeten staan ineens naast mijn handen en ze buigt zich voorover, en ik kijk nu recht in haar ogen. Haar ogen zijn bruin, haar ogen zijn bruin, hoor ik mezelf denken, mooie bruine ogen. Waarom ik dat denk, snap ik niet en ik weet alleen dat ik ontzettend hunker naar haar wezen, haar leiding, en haar pijn. Ik heb honger naar haar pijn, ik wil pijn want ik heb honger. Nog steeds kijk ik in de ogen die ik net de zevende hemel in prees, en diezelfde ogen kijken me nu liefhebbend sadistisch aan. Ik voel hitte op mijn borsten, ik voel warmte, ik voel stekende pijn. Kaarsvet. Het is kaarsvet, en een kleine gesmoorde pijnkreet verlaat mij. “Mijn meisje vind dit lekker?” vraagt ze terwijl er meerdere druppels kaarsvet vallen op mijn borsten. Ik weet nu niet of ik antwoorden moet geven, maar ik doe het voor de zekerheid toch maar. “Meesteres, ik vind dit lekker, meesteres.” Dat ik met twee keer haar naam in een zin spreek, is me niet opgelegd, maar hoe onderdaniger ik word, hoe meer ik weggeef van mezelf, en de onderdanigheid leeft. De onderdanigheid leeft, nu ook. “Braaf sletje hoor! Pas maar op dadelijk word ik meer dan trots op je, en dat kan natuurlijk niet zomaar!” Ze spreid mijn benen, en de hitte verplaatst zich, en vind zijn weg naar mijn kut. “Neeeeheeee.. dit doet pijn!” kerm ik. “Wilt U het alstublieft niet doen?” Ze begint te lachen en is blijkbaar niet onder de indruk van mijn smeekbedes. Hoe had ik dat ook kunnen denken? Ze is een meesteres, in Godsnaam, die doet toch wel wat ze wil, en dan zou ik met mijn gejammer haar van plan kunnen veranderen? Ik denk het niet. Ik moet dit doorstaan van mezelf want zoals de Meesteres zegt kan ze niet zomaar trots op me zijn. Niet zomaar trots op me zijn, niet zomaar trots op me zijn. spookt het door mijn hoofd. “Ik dacht dat je MIJN sletje was, en dat ik alles met je mocht doen totdat jij je stopwoord zegt? Wát is dit dan? Je vond het toch lekker, en dat kutje moet dat dan ook lekker vinden toch?”

Ze laat nu extra kaarsvet op mijn benen vallen, blijven draaien om mijn kut heen, en iedere keer als ze daar in de buurt komt, schrik ik. Spasmes worden wakker, en mijn benen zijn boos en willen dicht. Zij zijn de enige die het nog voor me opnemen, zo lijkt het, want ik ben maar een slaafs sletje, en ik onderga wat mijn meesteres wil dat ik voel. Toch ben ik beschermd en veilig bij mijn meesteres, ja bij haar ben ik veilig. “Houd die benen is open jij! Ik weet dat je er niets aan kunt doen, maar iets beter je best doen mag echt wel! Ik vinger je en jij sluit je benen als ik kaarsvet op dat kutje van je wil laten vallen?” Ze klinkt teleurgesteld, en dat triggert een schuldgevoel, ik schaam me kapot. Ik voel me dat kleine meisje worden dat weer achter haar mama wil schuilen als het haar te eng word. Is dit haar bedoeling? Is het de bedoeling om mij te triggeren en zo haar zin te krijgen? Ik weet het niet, ik wil het wederom niet weten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *