Gezondigd deel 2

Ze stopte, gelukkig! Ik haalde even adem, maar voor ik bij kon komen trok ze me aan mijn haren naar het midden van de kamer en zette me op mijn knieën met de mededeling dat de volgende 10 klappen in mijn gezicht zouden zijn. Ik wilde me verstoppen, want ik was inmiddels gruwelijk bang voor het afkeurende gevoel dat klappen in mijn gezicht mij geven. Ik probeerde met alle trots toch mijn schouders de lucht in te tillen en mijn kin omhoog te steken.
Kom maar op dan. De eerste klap in mijn gezicht was vrij hard en ik voelde dat ik meteen weer wilde snikken, maar ik probeerde mezelf te “vermannen”. Nog een klap en nog meer het gevoel om te willen huilen, maar ik hield me weer in. Genoeg gehuild! Hou jezelf maar sterk tot het eind!

De klappen kwamen vrij vlot na elkaar en al snel zat ik op 10. Ik had het gehaald, maar ik voelde me op het randje. “De volgende tien zijn tegen je ballen.” Ik slikte even, maar zweeg.. Tien tikken die wel pijnlijk maar draagbaar waren volgden op mijn ballen. Ik kreunde, maar daar beneden werd ik om een of andere reden heel erg opgewonden van pijn.
We zaten op 40. Over de helft, nu kon ik het wel aan verder. Ze zette me op bed met mijn achterste naar haar toe gericht. Ze pakte de zwaarste cane die ik heb. Een soort langere rubberen stok die gruwelijk veel pijn doet. Ik wist op dat moment niet wat het was, voor mijn gevoel was het gewoon hard slaan met de gebruikelijke cane. Pas nadien hoorde ik dat het dat ding was waarmee ze sloeg, en hard.

Op het moment zelf was ik nog steeds geblinddoekt en had ik het lef niet om tegen haar in te gaan of iets dergelijks. Een stuk of 15 slagen met de “cane” volgden. Het enige waar ik me mee bezig hield was aftellen. Het deed pijn, maar ik spaarde mijn krachten voor die laatste mep, want ik wist dat die het hardst aan zou komen, zoals gebruikelijk. Op de een of andere manier hoort die laatste
mep een soort van signaal af te geven. Je hebt het begrepen he? Je doet het niet nog een keer? Alle 70 slagen verpakt in één gruwelijk harde klap die diep tot je doordringt.
En daar was 69 geweest. Nu was het wachten op de laatste. Hij landde precies goed en deed ongelofelijk veel pijn. Ik stortte mezelf op het bed en begon te beven. Ik had het gered. De 70 slagen, maar ik mocht er niet trots op zijn, want dit was straf en ik wilde het ook zeker niet nog een keer.

Ik vond het niet kenmerkend spacen, maar ik lag wel te trillen op bed en voelde me verdoofd
en afwezig. Ze kwam tegen mij aanliggen en hield me stevig vast. Ze vroeg of ik er van geleerd had en ik knikte vluchtig ja en begroef me daarna in haar armen waar ik me klein, maar geborgen voelde. “Dank u wel mevrouw. Het spijt me heel erg.” Het klonk vast en zeker stereotiep, maar wat ik zei voelde wel alsof ik het meende. Het kwam vanuit mijn hart en ziel. Ik had haar gegeven wat ik niemand anders geef.
Mijn volle vertrouwen. Mijn veiligheid lag in haar handen. Ze kon met me doen wat ze wilde, maar ze maakte daar geen misbruik van. Ze koesterde haar positie en leek trots. Precies zoals ik hoopte.

Dankjewel, lieve Vode. Wat wij aan elkaar hebben is niet in woorden of begrippen uit te drukken.
We zijn er om elkaar te steunen en dat is iets waar we beide in uitblinken als dat nodig is.
Zelfs al moet de een zich soms sterker dan de ander opstellen als we ons beide niet helemaal lekker voelen. Het is allemaal nog zo pril, maar het voelt goed en vertrouwd. Het is een fijne gewaarwording om te weten dat jij er voor mij bent en ik er voor jou kan zijn ongeacht wanneer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *