In de sneeuw deel 1

Ah, vandaag weer lekker met mijn meisje klooien.’ Denk ik terwijl ik mijn gordijn opengooi en ik word verrast door wat ik buiten zie. De hele straat is bedenkt in een laag wit sneeuw, grofweg vier centimeter dik op z’n minst. ‘Krijg nou wat, het heeft gesneeuwd!’ Denk ik bij mezelf. Ik kijk even op de thermometer die buiten hangt. Het kwik staat op 2 graden. ‘Dit is gewoon een kans waar ik gebruik van moet maken!’
Ik eet snel mijn ontbijt op, pak mijn mobiel en stuur Miranda het volgende SMSje:
“Heeft gesneeuwd, dus zit een goede kans ik dat ik wat later zal aankomen. Tot zo meisje! X Jake”
Nu weet ik van mezelf al wel dat ik helemaal niet later ga komen doordat het gesneeuwd heeft, maar dat ik nu nog wat aan mijn plannetje voor vandaag wil sleutelen door wat met die sneeuw te gaan doen.

Ik zet de waterkoker aan en haal vervolgens mijn speeltas, die ik gister al had ingepakt, weer helemaal leeg om te kijken even naar wat ik wel mee ga nemen. Ik besluit enkel een paar stuks touw mee te nemen, mijn strokenzweep en de tepelklemmen aan een ketting. De rest ruim ik weer op en vervolgens zoek ik mijn thermoskan op, die ik altijd naar werk meeneem. Ik vul deze met het kokende water en doe de dop erop. Vervolgens wikkel ik deze in een deken en merk dat dit inderdaad al mijn hele tas heeft gevuld. Ik kijk nog een keer rond of ik niet iets vergeten ben, waarna ik vervolgens de sleutels van het aanrecht grijp en besluit nog even een stop bij de buurtwinkel te maken voordat ik doorrijd naar Miranda.

Bij de buurtwinkel koop ik een paar zakjes met poeder om chocolademelk te maken en tevens een reep chocola. ‘Zullen we volgens mij wel nodig hebben als ik klaar ben met haar.’ Bedenk ik bij mezelf terwijl ik afreken. Tevreden met mijn voorbereidingen stap ik weer in de auto en rijd ik naar Miranda toe.

‘BZZZZZZZZZT’ doet de deur en ik doe de deur van de flat open. Ik stap in de lift en druk op de 4. Even later ben ik op de vierde verdieping en loop de galerij af naar de deur van Miranda en haar huisgenootje Sara. Ik druk op de bel en bijna meteen gaat de deur al open. Een glunderende meid staat in de deuropening. Ze heeft haar donker blonde haar in een staart zitten en ze heeft nog haar bril met donker montuur op. Ze heeft een lichtblauwe fleece jack aan, een spijkerbroek en haar pluizige roze konijnen sloffen. Ze verwelkomt me met een zoen.
“Hey, kom je buiten spelen? Het heeft gesneeuwd.” Stel ik voor terwijl ik met mijn hoofd naar buiten hint.
“Zijn we niet een beetje te oud voor een sneeuwballengevecht, Jake?” Vraagt Miranda aan me, met een speelse twinkeling in haar ogen.
“Ik doelde eerder op een ander soort spelen, jongedame.” Hintte ik.
“Euhm, je hebt wel door dat het bijna vriest buiten hè?” Zei Miranda.
“I know, maar daar heb ik toch geen last van?” Zei ik plagerig. “En trouwens, volgens mij heb jij enkel uitspraak en geen inspraak in deze situatie.”
“Nouja zeg, wat is dat nu weer?” Zei ze gespeeld verontwaardigd. Ze begon al een beetje het onschuldige weerloze meisje te spelen. Zo te merken vond ze het stiekem toch wel een leuk idee van me.

In een snelle reactie pak ik haar linkerpols beet met mijn rechterhand en haar linkerschouder met mijn linkerhand. Ze probeert haar pols los te trekken maar ik verdraai deze al en terwijl ik dat doe werp ik met mijn linkerhand haar schouder richting de muur. Het eindresultaat is dat Miranda met een glimlach met haar buik tegen de muur van de gang is gewerkt, met haar linkerarm op haar rug gedraaid. Ik bijt zachtjes in haar nek, wetend dat ze dat erg lekker vind.
“Puur machtsvertoon.” Antwoord ik haar. “Nu, ga je braaf zijn? Want ik laat je niet gaan voordat je braaf bent. En geloof me, als Sara straks gaat kijken waarom die voordeur nog steeds niet dicht is, moet je opeens het een en ander

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *