Mara’s kunstproject deel 5

‘Nu gaan we je echt mooi maken!’, zei Mara. Zijn hier nog dames die willen helpen met de visagie?’ Een paar studentes boden zich aan. ‘Hier is het make-up doosje. Leef je maar lekker uit, dames. Prisje, braaf zijn! Ik ben zo terug’. Mara beende van het podium. Ik keek haar in leer en denim gehulde gestalte na. Een meisje dat ik niet kende dirigeerde me met zachte hand naar een krukje. De meisjes gingen vriendelijk aan de slag. ‘Even omhoog kijken…omhoog blijve kijken.’ Ik kreeg gezichtsmake up en nagellak op mijn vinger- en teennagels. Sofie, de vriendin van Mara, zette me een pruik op en deed me schoenen met klein hakje en open neus aan, zodat mijn rode grote teennagel te zien was. Het publiek applaudiseerde en joelde. Sofie liet me mezelf in een spiegel zien. Ik schrok, ik was echt in een karikatuur van een vrouw veranderd.

Mara stond weer op het podium. ‘Wat zei ik jullie? Is ze niet prachtig? Een groot applaus voor Priscilla, ons nieuwe dienstertje!’ Er volgde een keihard gejoel en geklap dat wel een minuut aanhield. Ik voelde een traan over mijn wang rollen. ‘Voorzichtig, zo loopt je mascara uit’, fluisterde Sofie me toe. Ik kon er niet bij met mijn hoofd. Mara had me de ultieme vernedering toegediend. Ik kon nooit, nooit meer op school terug. Sterker nog, emigreren leek me een optie.

‘Vind je het zelf ook mooi, Priscilla?’ Mara stak de microfoon onder mijn neus. ‘Ja meesteres Mara’, zei ik. ‘Je klinkt anders nog als een Pascal, Prisje. Hoger die stem!’, zei Mara gebiedend. Ik zei, ‘Ja meesteres Mara’, met een hoog stemmetje. Gejoel. ‘Goedzo. En alleen spreken als iemand je wat vraagt he.’ Luider gejoel. Het publiek vond het prachtig, zo iets hadden ze nog nooit gezien. Ze aten uit de hand van Mara, die in een klap de populairste student van de school was.

‘Genoeg gelachen’, joelde Mara in de microfoon. ‘Tijd om te werken. Ik wil niet dat je naast je open teenschoentjes gaat lopen, Prisje’. Gelach klonk. Mara legde haar hand op mijn dij terwijl ze me lachend en spottend aankeek. ‘Je gedraagt je hier als een diva, met al dat publiek. Maar je bent het kleine dienstertje van de school, dat mag je niet vergeten. Iedereen hier mag jou bevelen geven. De mannen mogen je klussen laten opknappen. De vrouwen mogen je zelfs alles bevelen. Hebben jullie dat gehoord jongens?!?’ Er stond inmiddels meer dan honderd man publiek dat luidkeels floot en joelde.

‘Aan de slag dan maar’, zei Mara kordaat.De stompe neus van haar motorlaars schampte mijn roodgelakte teennagel. Ik gilde. ‘Awww sorry dat mijn bikerlaars je nagellakje schilferde, lief klein sletje van me’, zei Mara spottend. ‘Draai je om!’ Ik draaide me om. Ik zag dat het publiek stiller werd en met grote ogen keek. Mara ging aan de zijkant van mij en het publiek staan kijken. Ik voelde handen mijn handen pakken en achter mijn rug trekken, zacht maar kordaat. Ik voelde polsbanden om mijn polsen sluiten en mijn handen waren op mijn rug gebonden. Mara keek triomfantelijk naar mij en het publiek. Sofie stond naast me en zei zacht ‘mondje open’. Ik opende mijn mond. ‘Zo wijd als je kan’. Ik opende mijn mond en zag het publiek stil kijken met grote ogen. ‘Ploep’, zei Sofie tevreden glimlachend en stopte een kleine rode mondbal in mijn mond en trok deze met tuigjes strak. Er klonk geroezemoes in het publiek. Ik keek hulpeloos naar ze en tientallen paar ogen keken naar me alsof ik een kakkerlak of een vreemd buitenaards wezen was. ‘Applausje voor Priscilla!’, riep Mara en het publiek was weer bij de les en begon te klappen en te joelen.

Mara stond weer naast me en fluisterde wellustig, ‘Leuk he, schatje’, in mijn oor. Ze keek me blij aan met fonkelende lichtblauwe kijkers en legde een brede leren halsband met metalen ring om mijn nek. Toen pakte ze een riem en gespte deze aan de ring vast. Weer bracht ze haar lippen dichtbij mijn oor. Zachtjes fluisterde ze, ‘Nu ben je mijn geile slavinnetje. Lekker neukertje’ in mijn oor en plaatste een snelle natte zoen op mijn oor. Mara speelde dubbelspel. Ze bespeelde het publiek en tegelijkertijd geilde ze mij op en liet me voelen hoezeer ik in haar macht was.

‘Dit is even strikt noodzakelijk lieve mensen. Dit dienstertje moet haar plaats kennen. Ze moet mee lopen en luisteren. Anders gaat ze maar afdwalen of door me heen praten. Op deze manier weet ze wie de baas is en zal ze goed naar me luisteren. Nou, er is genoeg werk te doen. Gaan jullie mee? Het publiek antwoordde instemmend. ‘Mee slet’, gromde Mara zachtjes naar me en ze zette een dominante blik op en gaf een ruk aan de ketting. Ik liep achter haar aan, omgeven door een haag van lachende en kijkende mensen, en concentreerde me uit alle macht op de paardenstaart van Mara die voor me zachtjes op haar zwartleren jasje zwiepte.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *