Mara’s kunstproject deel 7

Op handen en knieen poetste ik in mijn dienstersuniform de tegels van de gang met een tandenborstel. Stefanie hield mijn riem vast en keek me op mijn vingers. ‘Priscilla’, zei ze streng. Ik keek vragend op en ze keek me streng aan met haar blauwe kijkers.
Ze wees naar de tegel die ik zojuist intensief gepoetst had. ‘Noem je dat schoon? Ik vind die tegel vies. Poets hem nog maar een keer. Hup!’ Ik keek haar aan, wilde zeggen dat de tegel al schoon was, maar de mondbal hield mijn stem tegen. Verbijsterd hoorde ik mezelf ‘mgnnh’ zeggen. ‘Wat zei je daar?’, zei Stefanie fel terwijl ze streng op me neerkeek. Ik zei niets. ‘Nou? Ik wil je het nog een keer horen zeggen. Met tranen in mijn ogen van vernedering, zei ik weer ‘mgnnh’.

Stefanie plantte haar handen in haar zij en keek me bestraffend aan. ‘Stout slettebakje, als ik zeg dat die steen nogmaals gepoetst moet worden, dan wil ik van jou geen ‘mgnnh’ horen. Dan is het ja en amen mevrouw Stefanie en ga je direct poetsen. Is dat begrepen, bitch?!?’ Ik knikte, zo onderdanig mogelijk. ‘Doorgaan dan!’ Ik kreeg een paar petsen met het rijzweepje op mijn bil en ging door met poetsen op de al blinkende steen. Om ons heen stonden ongeveer vijftien mensen goedkeurend toe te kijken. Links zag ik een paar jongens die meewarig glimlachend op me neerkijken. Rechts drie meisjes van ongeveer mijn leeftijd, een brunette met hoge stoere laarzen over haar strakke jeans die me haar van teen tot top lieten kijken, totdat ik in haar groene ogen keek. Ze keek me glimlachend aan. Ik hoopte dat zij me nog eens zou begeleiden, want ze leek me een geboren meesteres. Ik bleef in haar ogen kijken, vragend en dienend.

Pets! Het zweepje daalde venijnig neer op mijn dij. Ik kreunde van achter mijn mondbal. Stefanie wendde zich tot het meisje. ‘Sorry voor Priscilla’s ondeugende gedrag. We zijn haar nog aan het africhten.’ ‘Geeft niet hoor’, zei de mooie brunette. ‘Ik was er vanmorgen bij. Ze gaat het vast wel leren. Toch?’ Ik had mijn ogen gericht op haar enorme zwarte hoge laarzen voor me, en keek omhoog, langs haar knieen, bovenbenen, kruis, bovenlichaam, nek tot helemaal boven in haar groene ogen. ‘Hoe heet je?’, vroeg Stefanie. ‘Kim’, zei het meisje zacht. ‘Kim, hoe kan Priscilla het goedmaken?’ ‘Ehmmm…’. Kim aarzelde. Ze keek haar vriendinnen aarzelend aan. Die giechelden. ‘Mag ik heel even met Inge en Marijn spreken?’ ‘Neem je tijd, wij gaan niet weg voor de vloer schoon is’, zei Stefanie. De meiden stonden verderop te smoezen. De all star van Stefanie porde tegen mijn schouder. ‘Doorgaan, hup!’ Ik concentreerde me weer op de tegel voor me.

Na een minuut klonken voetstappen. Een paar hoge zwarte laarzen met ronde neus en hoge massieve hak stonden vlak voor mijn neus in mijn gezichtsveld, dreigend en dominant. Het waren laarzen die me met een welgemikte trap konden uittellen, als de draagster dat zou willen. Ze stonden op MIJN tegels, uitdagend, alsof ze wilden zeggen: Ik sta op jouw tegels als IK dat wil, en jij hebt dat slechts te gehoorzamen, en als je het er niet mee eens bent, dan zal ik je wat laten voelen! Het ergste was dat ze kennelijk door de modder hadden gelopen. Aan de zijkant van de laarzen zag ik wat kleine aardeklontjes en zwarte vegen, die mijn schone tegels besmeurden. Het waren Kims laarzen, en zij torende hoog boven mij uit.

‘Ehmmm, ik heb erover nagedacht’, klonk een zachte, lage en wat verlegen stem hoog boven mij. Een stem om verliefd op te worden. ‘Ja?’, zei Stefanie. ‘Misschien kan ik morgen een tijdje het dienstertje begeleiden. Dat zou ik wel leuk vinden.’ ‘Ik moet dat aan Mara vragen, maar het is vast geen probleem.’ Kim schraapte bescheiden haar keel. ‘En…mijn laarzen zijn een beetje vies geworden van buiten. Ik wil graag dat het dienstertje ze schoonmaakt.’

‘Maar natuurlijk, geen probleem!’, zei Stefanie. Mijn hart bonste in mijn keel en ik kon mijn ogen niet van de stoere hoge laarzen die vlak voor me stonden afhouden. ‘Stamp eerst je laarzen maar schoon op de vloer’, zei Stefanie. ‘Is dat niet zielig voor het dienstertje?’, klonk de zachte stem hoog boven me. ‘Nee hoor, daar leert het sletje van’, antwoordde Stefanie kordaat. Ik keek omhoog en ze keek vilein terug. Voor me begonnen de laarzen van Kim de aarde van de zolen te stampen. Een traan rolde langs mijn wang. Het deed me onverwachts veel, dat de tegels die ik twee uur lang zo hard had gepoetst zo wreed bevuild werden.

De laarzen stopten en stonden weer voor me. Het publiek joelde. ‘En nu’, zei Stefanie. ‘Wil je dat dit kleine sletje je laarzen met de tandenborstel schoonpoetst, of dat ze je laarzen voor je schoonlikt met haar tongetje?’ Er viel een stilte. Kims stem klonk slepend en zangerig toen ze antwoordde: ‘Ehmmm…allebei graag. Eerst met de tandenborstel en dan likken’. Ik keek langs haar laarzen en haar lichaam omhoog naar haar gezicht, maar ze keek naar Stefanie en leek zich niet bewust te zijn van mijn blik omhoog. ‘Prima, goed idee’, zei Stefanie. ‘Nine, haal jij even een stoel voor Kim’. Even later ging Kim zitten, ze kruiste haar benen. Stefanie gaf haar mijn riem in handen en met trillende hand bracht ik de tandenborstel naar de massieve laars van Kim die voor me hing. Ik durfde niet in haar groene ogen te kijken, die ongetwijfeld ver boven me op me neerkeken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *