Marietje moet harder werken deel 2

Verder kan ik mijn gedachten er niet meer bij houden en kan ik mijn ogen amper van de wrede man afhouden, die intussen de stapels papier op zijn bureau sorteert. Ik merk dat ik constant voor mezelf beschrijf hoe manend zijn stem klinkt en hoe hij eruit ziet, hoe hij gebouwd is. Hij is een beetje mollig, duidelijk houdt hij van lekker eten en hij zal ook wel schatrijk zijn. Hij heeft smaak wat betreft kleding. Zijn antracietgrijze, verticaal gestreepte pak ziet er zó chic uit. Zeker in combinatie met die burgundy-kleurige das. Net een George Clooney, maar dan geïrriteerder natuurlijk.

Ik schrik op uit mijn droom als ik zie dat hij me met een korte hoofdknik naar zich toe wenkt. Ik stap op de bokaal af, ondertussen wat zelfverzekerder geworden. Ik kan het niet helpen, maar mijn onderbuik voelt warm en smeltend aan. Is het door de kokerrok? Anyway, kom op, probeer recht te stappen, niet sjokken, maar ook niet te veel met je heupen wiegen. Straks denkt hij nog dat ik hem probeer te verleiden. Niet dat ik dat niet leuk zouden vinden, maar dat hoeft hij niet te weten!

“Ik ga je tonen hoe je fatsoenlijk kopieert, neem die stapels daarginds mee,” gebiedt hij.
Aarzelend begeef ik me richting zijn desk.
“You, with me, copy room,” bitst hij, alsof hij werkelijk denkt dat ik een Poolse ben. Hij loopt de deur al uit met ¾ van de stapels papier. Ik moet hollen op mijn naaldhakken om hem een beetje te kunnen bijhouden. Mijn borsten dansen bijna uit mijn BH en ik bedenk me dat ik mijn witte hemdje best een knoopje verder dicht had gedaan. De subtiele geur van zijn parfum en de wat sterkere walm van zijn aftershave voorkomen dat ik hem in het gebouw kwijtraak. Net als de broodkruimels die Hans en Grietje strooiden om de weg terug te vinden.

Aangekomen in de kopieerruimte hef ik de stapel op de tafel en kan een kreun niet onderdrukken. Johans linkermondhoek trekt een beetje omhoog. Ik kan me amper inbeelden wat hij denkt, met die constante stalen blik. Ik veronderstel dat hij, als de gemiddelde man, even een geile gedachte had.
“Je kreunt als een Belg,” zegt hij neutraal. “Amper spierkracht en motivatie ver te zoeken.”
Ik probeer de brok in mijn keel door te slikken en leg het eerste blad op de scanner. Ik voel Johan achter me naderen. Hij buigt zich over me heen en verschuift het blad een millimeter.
“Zo doe je dat. Klanten letten op millimeters. We zijn een degelijk bedrijf en ik duld dus geen scheefgedrukte tekst, Nadia.”
“Maria,” stamel ik. “Marietje.”
Ik voel Johans’ das over mijn rug strelen.
“Ook goed.”

Hij laat de machine drukken en ik besef plots dat we aan het scannen zijn, terwijl hij het over kopiëren had. Hij is toch niet zo maniakaal dat hij een miljard bladen één voor één wil inscannen?
“Zo, Marietje.”
“Ja, meneer?”
“Ben je tevreden over bij Nobels werken?”
“Ehh, ja, nee, best wel, maar ’t is soms een beetje langdradig.” Ik kan mezelf wel voor het hoofd slaan. Wat een idiote opmerking, straks ontslaat hij me nog.
“Wil je liever voor een ander werken?”
“Oh! Nee! Absoluut niet! Ik, eh, doe alles graag voor u. Ik bedoel, ik doe hier alles graag.”
“Je wilt liever alles doen? Mijn job dus?” schampert hij.
“Nee, nee! Ik bedoel… dat alles leuk is. Tamelijk leuk.”
Ik sta nog altijd voor over gebukt met mijn rug naar hem toe gekeerd. Voorzichtig draai ik me om en probeer ik bij de stapels papier raken voor het volgende blad. Johan staat echter als een boom in de weg en kijkt letterlijk op me neer.
“Ik moet, ehm, de millimeter op het blad juist leggen… Het blad op de millimeter… Juist. Leggen.”
“Maak ik je zenuwachtig, Nadia?”
“Mar…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *