Mijn lieve daddy

Je grijpt mn haar, zacht doch stevig. Je zet me in de hoek zonder een woord. Ik bloos en zak op mn knietjes. Je loopt de kamer uit.

Één kleine handeling brengt me terug naar mijn diepste zelf, een klein meisje dat net stout is geweest maar het eigenlijk niet wilt toegeven. Ik hoor dat je de timer aanzet in de kamer ernaast, een kopje koffie inschenkt en voor de tv gaat zitten.

Ik bloos.

Ik probeer een snik te onderdrukken. Je weet dat dit het ergste is wat je me kan aandoen. Stilte is de ergste straf. Ik mag niks zeggen, niet dat het me spijt, niet dat ik wil dat je me komt halen. Nee, ik moet blijven zitten, zoals een grote meid.

De timer tikt, een traan rolt over mijn rode wangen.

Wat wil ik je armen graag om me heen, maar ik verdien de straf. Onrustig wiebel ik heen en weer, mijn knieen doen pijn.

Ik schrik, de timer loopt af.

Een hand in mn haar. Je komt achter me zitten en trekt me tegen je aan. Ik rol me op in je warme omhelzing. Waarom laat je me zo lang alleen? Ik heb je bescherming nodig, laat me niet alleen!

Je voelt mn angst en sust in mn oor. ‘Je weet dat ik je moet straffen kleintje, anders leer je het nooit. Je weet dat ik alleen het beste met je voorheb, rustig maar.’

Ik huil en begin te schokken. Ik ontspan want je warme hand drukt mijn keel dicht. Ik droom weg in het niets. Mijn lichaam ontspant en zweeft.

Ik haal adem en zak tegen je aan. Je weet het elke keer weer te vinden lieve Daddy. Bij jou kan ik klein zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *