Prikkels deel 1

Eindelijk thuis! Bij het openen van de voordeur ruik lichtjes de geur van opium kaarsen. wat heeft dit te betekenen? Wij hebben zelden zomaar kaarsen aan. Ik hang mijn jas op en loop stilletjes naar richting de woonkamer. De deur is dicht. Ik weet niet wat er achter de deur zit, maar heb zo mijn heugelijke vermoedens. Ik pak met mijn rechterhand zachtjes het koude metaal van de deurhendel en druk hem omlaag. Ik gluur voorzichtig de woonkamer in en zie dat de gordijnen naar beneden zijn en de muren worden beslagen door het golvende licht van kaarsen die ik op de gang al rook. Ik steek mijn hoofd door de deur en daarna treedt ik rustig de woonkamer binnen.

Cheryl zit ontspannen op een grote majestueuze één-zitter. Ze heeft een mooi korset aan en bijpassende hakschoenen. In haar linkerhand heeft ze een glaasje port en naast haar smeult een net aangestoken sigaret in de asbak. Een rilling gaat door mijn lijf, van de puntjes van mijn tenen tot in mijn hoofd schiet er een bliksemschicht door mij heen. Wil ze wat met me uit gaan halen!? Ik ben nog een beetje bang, maar ik probeer mezelf niet tegen te houden. Ik moet het laten gaan. Ze kijkt me aan, maar zegt niets. Alleen al de gemene glimlach op haar gezicht verraadt haar snode plannen. Ik wacht niet langer en ga uit mezelf op mijn knieën op de grond voor haar zitten. Ik land zachtjes in het tapijt en kijk met vragende ogen omhoog naar haar terwijl ze aanbiddelijk een trekje neemt van haar sigaret. Ze neemt nog een slokje uit haar glaasje port en zet die naast haar neer op tafel bij de kaarsjes. Dan aait ze me over mijn hoofd met de woorden ‘goedzo jongen, zo wil ik het zien’. Ze blaast de rook van haar sigaret uit in mijn gezicht met een gemene lach. Met moeite weet ik me in te houden om niet te gaan hoesten. Ze neemt nog een laatste teug van haar sigaret en drukt deze uit in de asbak.

Ze komt van haar zetel, grijpt me bij mijn haar en trekt me naar de grond. Mijn hoofd schokt naar achter. Ik laat me op mijn zij in een glijdende beweging het tapijt in dwingen. De grove haren van de grote mat schuren in mijn gezicht. Ik kan terugvechten, maar dat is het laatste wat in mij op komt. ‘Maak jezelf eens nuttig, ik kan een voeten bankje gebruiken’ Zegt ze arrogant. De huid op mijn achterhoofd voelt alsof ze het nog steeds in haar stevige grip heeft, maar ze heeft inmiddels al los gelaten. Ze keert terug in de achterover leunende houding in de grote één-zitter, heft haar benen op en legt die bovenop mijn gebogen rug. Haar hakken prikken er regelmatig in terwijl ze wat heen en weer beweegt met haar benen. Dan vraagt ze me in alle rust mijn broek en onderbroek naar beneden te trekken, zodat ze mijn achterste kan ‘benutten’ zoals zij het verwoordt. Onhandig probeer ik de knoop van mijn broek los te maken terwijl ik met mijn hoofd nog in het tapijt lig. Om het mij moeilijker te maken zet ze één van haar hakken op mijn hoofd. Met moeite krijg ik de knoop los, maar de rits bewijst ook een hele opdracht te zijn. Na een minuut te hebben liggen worstelen heb ik dan eindelijk mijn kont ontbloot.

Ik kan alleen zien wat ze doet door de schaduwen die de kaarsen op de muur projecteren. Aan het licht te zien pakt ze iets van achter de éénzitter vandaan. Ik kan niet goed zien wat het is. Het lijkt op een langwerpige stok. De bevestiging komt op het moment dat het voorwerp contact maakt met mijn – door mijn gebogen houding – opgespannen billen. Het ís een cane! Met een zacht gegrom laat ik merken dat ik de tik heb gevoelt. Ze wacht geen seconde of ik krijg nog een zwiep met het ding te voorduren. Wederom verlaat een gekreun mijn lichaam, maar mijn kaken blijven stijf op elkaar. Nog een mep. De spieren in mijn gelaat spannen aan terwijl ik kreun en ik begin striemen te voelen op mijn kont. Ze mept nog een aantal keer met het ding, varrierend tussen hard en zacht. Ik weet niet wanneer ik ze kan verwachten en span mezelf daardoor op de momenten aan dat ik de klappen verwacht, maar ik zit er grotendeels naast. Ik moet ook helemaal niets verwachten. Dat is verzet. Loslaten, dat was de bedoeling. Dan kan ik de klappen van de stok veel beter incasseren en er zelfs van genieten.

Nadat ze besluit dat het lang genoeg heeft geduurt en ik genoeg heb gekreund legt ze het ding weg. Eventjes komt er een gevoel van opluchting over mij heen. Ik heb het doorstaan en heb er zelfs nog van kunnen genieten. Maar niet lang nadat ze de cane heeft weggelegd grijpt ze me weer aan mijn haar. Deze keer om me rechtop op mijn knieën te laten zitten. ‘Eerst gaan je kleren uit’ zegt ze kort maar krachtig. Ze maakt er niet meer woorden aan vuil dan strict noodzakelijk. Binnen nog geen minuut ben ik op mijn onderbroek na uitgekleedt. Koud is het niet. Het is hartje zomer waardoor de woonkamer al warm genoeg is en met behulp van de kaarsen zelfs nog warmer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *