Prikkels deel 2

Ik voel hoe mijn knieën mij het niet in dank hebben afgenomen dat ik constant in een voorover gebogen houding heb gezeten. Ze beginnen te branden, maar ik houd het nog wel een tijdje vol zo. Ze trekt nog eens aan mij haar zo, dat ze recht op mij neer kijkt. Door de ruk is mijn mond open gaan staan om een teug frisse lucht naar binnen te snakken en daar maakt zij volledig gebruik van door in mijn gezicht te spugen, gericht op mijn mond. Haar speeksel landt grotendeels op de bovenkant van mijn neus. Ik moet er mijn ogen even voor dichtknijpen. Ze geeft weer een ruk aan mijn haar en mijn hoofd is weer terug in zijn natuurlijke houding. Ik kijk rechtvooruit en kan vrij weinig zien van wat ze achter me uit spookt. Wederom kan ik alleen het silhouette van haar lichaam zien op de muur. Stilte valt in de woonkamer.

Een hele poos staar ik voor me uit. Er gebeurt niks. Het enige zintuig dat echt geprikkeld raakt is mijn zicht. Het gegolf van de vlammetjes van de kaarsen die op de muur de contouren van de meubels en van haar projecteren. De kaarsen staan dan ook over de hele kamer verspreidt. Hier is ze zeker even mee bezig geweest. Ik denk nog even na over wat er gaat komen. Ik verheug me er op, maar niet teveel. Hoge verwachtingen kunnen in een spel als dit erg slecht uitvallen. Ze aait over mijn rug, streelt mijn schouders en mijn nek zachtjes terwijl ik zachtjes kreun van genot. Na een halve minuut stopt ze met aaien. Ze pakt iets. Ik zie niet wat, maar ik hoor wel wat gerinkel. Ik zie een hand langs mijn linker wang passeren maar het gaat zo snel dat ik niet zie wat ze in haar hand heeft. Voor ik maar iets kan doen of zeggen propt ze een knevel in mijn mond. Het is een grote rond bal van rubber die mij er van weerhoudt te praten en waardoor mijn vermogen tot schreeuwen ook drastisch vermindert wordt. Ze maakt het ding met een riempje achter in mijn nek vast. Het zit vrij strak. Ik kan het niet uitspuwen, ik zal ervoor mijn handen moeten gebruiken, maar ik denk er geen seconde over na om hem uit te doen. Met mijn tong ga ik zachtjes over de bal-knevel die in mijn mond zit gepropt. Het zintuiglijk waarnemen van de bal met mijn tong geeft me een enorme kick. Ik voel mijn hart sneller kloppen en mijn haren gaan overeind staan. Ze pakt mijn linker arm beet en schakelt hem in een leren polsboei. Hetzelfde doet ze met mijn rechter arm. Om mijn nek doet ze een halsband. Ik heb hem niet gezien, maar ik kan ruiken dat deze ook van leer is. Hij zit vrij comfortabel, maar hij is wel hoog. Ik kan mijn hoofd nauwelijk omhoog of omlaag bewegen zonder enige vorm van ongemak te ervaren. Als laatste werpt ze me twee enkelboeien toe ‘die mag je mooi zelf om doen’ zegt ze op een toon die duidelijk laat merken dat voetenwerk het werk is voor een onderdaan niet een dominant. Ik ga even op mijn billen zitten om de enkelboeien vast te gespen en keer daarna terug in de positie op mijn knieën. Mijn houding en gewicht hebben mijn voeten afgekneld waardoor mijn tenen lichtjes zijn gaan tintelen. Ik voelde het nu pas omdat ik net van houding ben verandert. Ik zou er wat van zeggen als ik niet wist dat ik deze houding hoogstwaarschijnlijk niet elk moment weer af mocht breken. En jawel. Een seconde of wat later beveelt ze me op een vriendelijke doch dringende toon op te staan en richting de zolder te lopen.

Met het opstaan voel ik hoe mijn knieën lichtjes branden van de houding die ik een tijdje hebt aangehouden op het tapijt. Terwijl ik richting de zolder loop hoor ik het gerinkel van de leren boeien die elk een metalen bevestigings oog hebben. Ze klappen van links naar rechts tegen andere stalen oppervlakken van de boei. Ook op de zolder staan kaarsjes, maar ze branden nog niet. Ik vermoedt dat daar elk moment verandering in gaat komen. Nu is het er nog een stuk minder warm dan in woonkamer. De wind waait hier door alle kieren van het schuine zolderdak. Eigenlijk is het een perfecte temperatuur, maar aangezien ik net uit een ruimte kom die broederig was en verhit door de massa kaarsen voelt het nu even erg frisjes. Het feit dat ik alleen een onderbroek aan heb helpt daar allerminst bij. Ik kijk om mij heen. De zolder is vrij groot. Een hoog plafond met hier en daar een steunbalk, twee ramen waardoor licht van een lantaarnpaal van de straat naar binnen sijpelt en de geur van een vochtige zomeravond. Eén van de balken is voorzien van kettingen en touwen. Ik zie al waar ze heen wil gaan. Ik in ieder geval nergens meer. Ze neemt een van mijn polsboeien in haar hand en klikt deze met een hangslotje in één van de aan de balken bevestigde kettingen. Hetzelfde doet ze met de andere polsboei. Ze geeft ergens een ruk aan een ketting en met een heleboel gerinkel worden mijn armen de lucht in getrokken. Ik hoeft nog net niet op mijn tenen te gaan staan, maar het scheelt niet veel. Ik voel het leer van de boeien aan mijn polsen trekken en ga met mijn tong nog een keer over de knevel in mijn mond om mezelf er aan te herinneren dat hij er nog steeds in zit. Een siddering gaat door mijn lichaam zodra een koude bries en mijn lichaamszweet elkaar treffen in de holling van mijn rug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *