Prikkels deel 4

Een beetje bijgekomen van de pijn die nog lichtjes brand op mijn rug vraag ik of ze verder wil gaan. Ze knikt rustig en loopt richting de tafel met de speeltjes. Ik zie dat ze klemmetjes in haar handen heeft genomen en mijn kant uit komt. Meer pijn! Ik denk dat ik daar blij mee ben, maar weet het niet zeker. Mijn denken is één grote waas, rationeel is het al een behoorlijke tijd niet meer. Onderweg laat ze de klemmetjes uit haar vingers glippen. Het kettinkje waarme de klemmetjes verbonden zijn maken een kort dof rinkel geluid als ze de vloer treffen. Ze buigt voor over om ze op te pakken. Nu pas zie ik hoe mooi het korset haar dit schitterend postuur geeft. Haar vormen klopten altijd al, maar het korset accentueerd alles. Ik betrap mezelf er op dat ik eigenlijk een veel gelukkiger man kan zijn dan ik mij daadwerkelijk voel in het dagelijks leven. Eenmaal bij me verspilt ze geen tijd en zet ze de klemmetjes op mijn tepels. Ondanks het rubber dat tussen stalen tandjes van de krokodillenklemmetjes zit knijpen de klemmetjes behoorlijk gemeen in mijn tepels. Ze pakt het kettinkje dat de klemmetjes verbindt, maakt ze aan een touwtje vast dat verbonden is aan één van de laaghangende balken van de zolderkamer en spant ze vrij stevig aan. Ik druk mijn tanden zachtjes in het rubber van de knevel en voel hoe mijn stembanden zachtjes trillen door het gekreun dat niet geheel onvrijwillig vanuit mijn keel resoneert. Door die dingen is mijn houding nu nòg statischer geworden. Ik moet me balanceren tussen schurende polsboeien, gespalkte benen en nu ook trekkende krokodillenklemmetjes. De situatie zoals hij is zou voor de meeste mensen een ware nachtmerrie zijn. Een marteling. Voor mij echter is het een verrijking van mijn bewustzijn. Het ontneemt met geweld het vermogen tot helder denken en belemmerd mijn vrijheid in bijna elke vorm van functioneel bewegen, maar tegelijkertijd geeft het mij een enorm gevoel van intense rust. Spirituelen zouden het kosmisch noemen. Tussen hemel en aarde zijn.

Ze loopt terug richting de tafel met speeltjes. Deze keer om een lange staart-achtige zweep in de hand te nemen. Hij is zeker anderhalve tot twee meter lang. Ik voel mijn hart weer een paar slagen sneller kloppen. Het zweet staat nu op mijn voorhoofd. Dat ding gaat pijn doen! Ze loopt op haar mooie hakschoenen bedenkelijk om me heen met de zweep opgerold in haar handen. Na een paar rondjes om me heen te hebben gewandeld stopt ze achter me. Het is een paar seconden stil, waarna ik plotseling opgeschrikt wordt. Niet door de zweep, maar door een hand die mij stevig bij mijn edele delen grijpt. Ze knijpt met redelijk geweld in mijn genitaliën en trekt er een beetje aan. Ik slaak een luide kreet uit, maar kan nu zelf niet het onderscheid maken tussen genot of ongenot. Met een masserende beweging blijft ze nog een tiental seconden aan mijn ballen voelen. Het wordt steeds prettiger. Het bloed stroomt in een razend tempo naar mijn zwellichamen. Ik kan er niets aan doen het is een reactie van de pijn die ik op mijn genitaliën incasseer. Zodra ze ziet dat ik er teveel van aan het genieten ben stopt ze ermee. Lutelle seconden gaan voorbij waarna ik voel dat ze een touwtje om mijn geslachtdelen bind en deze strak aan trekt tot in een benauwd pakketje. Mijn concentratie is verplaatst van de knevel en boeien, naar de klemmetjes en de bondage op mijn genitaliën. Een geweldige opbouw, rustig. Telkens wat extra’s toevoegend. Opgebouwt zoals het orgasme van een vrouw. Dit gaat niet zomaar.
Er gaat veel moeite, vertrouwen en overgave in het kunnen genieten van zulk heftig spel. De grenzen tussen genot, verveling en ongemak of anders gezegt teveel, te weinig of perfect, zijn als balanceren op de schede van een scherp mes. Gelukkig haalt ze olympisch goud op mijn evenwichtsbalk, maar het is nog lang niet gedaan… Gelukkig.

Wat is ze nou van plan? Ik begin bang te worden dat mijn nauw verpakte genitaliën het slachtoffer gaan worden, maar ik wil er niks over zeggen. Of beter gezegd proberen te zeggen. De verlossende woorden komen als ze in mijn oor fluistert dat ze voor mijn billen gaat. De ballen heeft ze afgebonden zodat ze niet in de weg gaan hangen en ze die juist niet raakt. Ook niet per ongeluk. Een lichte zucht van opluchting wordt al gouw verstoort door de zweep die in een razend tempo mijn rechterbil trotseerd. Verdomme! Dat doet pijn. Ik knijp mijn ogen dicht, span alle spieren aan in mijn gezicht, tier en vloek en zet me dan schrap voor de volgende klap. Hier komen er geen 20 van. Dan ben ik er in ieder geval niet meer bij. Ontsnappen is geen optie. Bewegen alleen al doet zoveel pijn dat ik het tot een minimum probeer te bepereken, maar er is altijd een reflex op een goede harde klap van een zweep en die zorgt voor genoeg ellende, vooral de tepelklemmen bestraffen elke minieme beweging die ik maak. Gelukkig zijn mijn tepels al wat gewend geraakt aan de klemmen, dat scheelt een hoop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *