Ramissa en de Roomijs fabriek deel 1

De zware, metalen deur ging met een roestige piep open, om uiteindelijk met een luide knal tegen de deurstopper aan te slaan. Het geluid krees door de koele lentenacht heen, maar gelukkig stond de fabriek er verlaten bij, kilometers uit de buurt van de bewoonde wereld.

“Volgt U mij geachte gasten.” Klonk het hoog en verwend. Het was Willem die het voortouw nam en de eerste stappen de fabriek in zette, geheel gekleed in het zwart. Met zwarte stoffen broek, zwarte polo, naar achteren gekamd zwart haar, zwart sikje, en een klein zwart rond zonnebrilletje dat om het zwarte koordje om zijn nek bungelde, slenterde hij als een haan met overdreven grote stappen de hal in. Dat het een verschrikkelijke blanke, tengere jongen was, zette dit alles alleen nog maar meer kracht bij.
Een verwaand ventje was het, excentriek en pompeus tot op het bot. Dit waren echter ook de kwaliteiten, waardoor hij juist zo snel het vertrouwen won bij mensen. Het was namelijk een persoon die zo uit de hoogte deed, dat niemand hem ooit werkelijk serieus nam. Dat ook hijzelf zich niet serieus nam, maakte hem aandoenlijk en charmant in de omgang.

Dit was dan ook de reden waarom Willem het vertrouwen van Ramissa had weten te winnen, wanneer hij haar een aanbod als model deed. Willem kon namelijk vele dingen zijn, maar hij was bovenal kunstenaar. Dat was van een kilometer afstand al af te lezen aan de jongen.
Ze had zich om hem geamuseerd, kostelijk vermaakt op zijn tentoonstelling. Ook toen Willem zei dat het om naaktkunst ging, want deze flagrante homoseksueel kwam geen moment bedreigend op haar over.

Ramissa was dan ook de tweede die de hal binnen stapte en nieuwsgierig rondkeek. De vele dreadlocks die haar scalp sierden, veerden in het rond bij elke blik die ze wierp. De zacht tikkende grijze kralen die er doorheen gevlochten zaten, gaven op achtergrond van haar donkerbruine huid sterk af.
Ze had zich nog nooit eerder zo deftig gekleed. Willem had haar echter zijn zwarte parel genoemd en haar prompt een zwarte mantel en galajurk gegeven voor de gelegenheid. Dat hij in één oogopslag haar Surinaamse maten goed had ingeschat, was indrukwekkend te noemen. De zijden stof klampte zich dan ook deftig strak om haar volle kont en ronde borsten heen. Dat de blanke Willem toch wel wat in haar stevige figuur zag, en er ook kunst van wou maken, had haar gevleid tot een punt waarop ze zo gecharmeerd van hem was, geen enkel aanbod meer te kunnen afslaan.

Even voelde ze zich niet op haar plek, temidden van de vuile vloer en smerige machines. Maar toen Willems fotoploeg en crew ook de fabriek in snelden, haalde ze haar schouders op en zuchtte. Je moet er wat voor over hebben, als kunstobject.
Links en rechts van haar haasten forse kerels zich met statief, doeken, koffers en camera’s de hal in om alles klaar te zetten. Aan deze mensen was echter niks op te merken. Allen waren kaal, met het zelfde T-shirt aan en zwaar gespierd dankzij een baan vol sjouwen. Dat ze zo doelgericht aan het werk gingen, overtuigde Ramissa toch dat alles een professionele bedoeling had.

Toen twee van deze sjouwers echter een groot doorzichtig zeil op de grijze vloer plaatsten, en toen er langzaam aan gemaskerde gasten binnen kwamen druppelen, werd Ramissa toch wel nerveus.

“Hé Willem, weet je zeker dat er niemand behalve andere kunstliefhebbers komen? We moeten het wel een beetje stijlvol houden he?” Sprak ze met zwaar accent.

“Maar natuurlijk mijn diamant van de nacht. Alleen mensen met een ontwikkeld smaakpallet, dat kan ik je verzekeren. Deze fabriek is van mijn roomoompje en er staan uitsmijters bij de hekken.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *