Ramissa en de Roomijs fabriek deel 4

“Wat heeft dit te betekenen?” “Wat is hier de bedoeling van?” Fluisterde het publiek bedeesd.
Dezelfde vrouw als eerst, lachte weer hardop terwijl de oude man een stap naar voren waagde. “Die vleugels wil ik wel aanraken!”
“Waag het niet Henk!” Siste zijn vrouw, die hem zo spoedig mogelijk terug op zijn stoel trok onder het luid lachen van het publiek.
“Hij heeft het zelf gezegd. Wonka’s publiek mag interactief worden met de kunst…” Opperde nog iemand gewillig. “Is dit een uitnodiging?”

Het was uiteindelijk een statige jongenman die opstond, en uiteindelijk wel de tocht naar het lichaam van het gesmolten meisje durfde te maken.

“Vast iemand die door Wonka is ingehuurd…” Fluisterde personen in het publiek.

Er was weinig meer over van de zwarte prinses, dan een kleverig witte massa. Eén die met kleine druppels alle kanten van haar lichaam op liep. Het was als een witte golf met sierlijk zachte randen, geslagen over een bed van gladde zwarte rivierstenen. De ivoren druppels trokken zachtjes zwervend over de rondingen van een Moorse schoonheid, om haar in een witte sluier te bedekken. Het enige teken van deze persoon echter, was een gapend gat, ergens aan een van de uiteinden van de witte massa, waar verhitte adem uit kwam.
Pas toen de jongen voorzichtig een vinger op haar lichaam zette, de witte stroop verwijderde, werd de illusie grof verbroken en de witte laag geschonden. Er was weer er weer een stukje huid zichtbaar, bijna zo bruin als eikenhout, op achtergrond van de witte vlakte. Het was het mooiste zwart ooit en het publiek vergaapte zich.

“Hij staat er voor!” Klaagde een andere man, die prompt opstond en ook haar kant op liep.
Toen er nog twee mannen en een vrouw volgden, liet niemand zich meer tegen houden.

Ramissa gooide haar hoofd achterover en ontspande zich, toen ze meer handen voelde dan alleen die van de jongen. Misschien deed niet iedereen mee, maar het waren er genoeg.

Er streek een hand over haar buik heen, om deze zo te ontdoen van het roomijs. Verheerlijkt smeerden mensen het alle kanten op, verbijsterd om het contrast tussen haar zwarte huid en de witte sluier. Eerst voorzichtig, maar daarna speels, zelfs ruw. Het kietelde en voor het eerst werd Ramissa zich weer bewust van haar bondage. Ze kon geen kant op, ook niet toen al die mensen zich esthetisch tegoed deden aan haar lichaam.
Iemand had het lef om voorzichtig met een vinger de rondingen van haar borst te volgen, om er zo een zwarte streep door heen te trekken. Iemand met nog meer lef, zetten zijn mond op de punt, om de tepel te ontdoen van de warme room. Het duurde een tijd om alle zoetigheid met lippen en tong te verwijderen, maar er bleef uiteindelijk een ongerepte zwarte tepel achter, die opgewonden en erect, boven de witte omvang van haar borsten uitstak.

Met een vinger werdt tussen haar billen doorgestreken, om de grote druppel die er tussen door was gerold, weg te halen. Wat die persoon met de druppel deed, zag ze niet.

“Verkrachting, oh tragedie!” Riep de artiest eindelijk.

Het publiek, stamelend en beschaamt, wist zich van Ramissa’s lichaam te verwijderen en een respectabele afstand te bewaren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *