Ramissa en de Roomijs fabriek deel 5

Pas nu vroegen ze zich af wat ze aan het doen waren. De spots rondom Ramissa werden in een keer feller, terwijl die van het publiek doofden. Het zorgde ervoor dat men zich kon terugtrekken, terug de anonieme duisternis in.

“Icarus heeft te hoog gevlogen! De werkelijkheid haar teveel geworden!”

En plots kwam Willem weer in beeld, in het licht van Ramissa.
Voorzichtig schikte hij zich naast haar afgelebberde lichaam, waarna alle spots doofden.

“Dit is ook nog voor jou mijn toetje, als accessoire.” Fluisterde Willem haar in het oor, onder de dekking van de duisternis. “Kersenrood, om het plaatje af te maken.” En hij kuste haar om haar wang.

Terwijl de Ramissa haar grote Surinaamse mond weidt sperde, om zo een knalrode balgag in ontvangst te nemen tussen haar volle bruine, voelde ze hoe Willems werknemers snel met spons en doek alle resten room verwijderden.
Dit alles duurde slechts een oogwenk, niet meer dan vijf seconden. Het was de preparatie achter de coulisse, de voorbereiding op een nieuwe acte, die voor de toeschouwers bijna magisch zou lijken – als het wisselen van een dia. Snel werd ze nog even andersom gedraaid, de boeien om haar linker been en voet verwisseld en op haar zij gekanteld, zodat ze met haar gezicht naar beneden hing.

“Oh meisje, wat val je mooi.” Merkte Willem op, verscholen in het donker, toen haar spots weer aan gingen.

“Verloren in de wrede wereld!” En Ramissa’s light werd groter.

Het publiek schrok hoorbaar toen het extra licht, vier mannen met duidelijke bedoeling onthulde. Het waren ongetwijfeld Willems sjouwers, die nu er niks meer te slepen was, konden worden ingezet in het schouwspel. Ook nu weer was er weinig onderscheid te maken tussen hen. Alle vijf waren naakt, fors gebouwd, en allen droegen hetzelfde: zwarte maskers die hun gehele gezicht bedekten. Het richtte al de aandacht op hun groot geschapen erecties.

“Bezoedeld door de wereld, komt Icarus weer op aarde terecht!”

Het was niet het moment voor het opwekken van spanning. De eerste kwam grofweg aangelopen en plaatste zich tussen haar gespreide benen in; om haar grofweg van achter haar hangende lichaam te kunnen nemen – kont in de lucht. Het maakte Ramissa niet veel meer uit. Haar hele lichaam gloeide nog van wat het publiek met haar had gedaan.

Willem gaf nog wat commentaar op zijn toneelstukje, maar Ramissa luisterde al niet meer. Waarschijnlijk luisterde niemand meer toen iemand in het publiek, zich fluisterend afvroeg. “Is dat geacteerd?”

Het antwoord was nee. Het was echt. Willem deed nooit iets halfslachtig.

Zonder veel problemen boorde de eerste fallus zich een weg langs haar lippen, om diep door te stoten in haar met sappen doorweekte schacht. Zonder nuance, diepe stoten in-en-uit, bekrachtigd door alle de ferme spieren die hem dreven. Haar hangende borsten veerden heen en weer terwijl ze kreunend schommelde in haar boeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *