SM-verslag

De afspraak stond er al een tijdje, gemaakt toen ik tussen mijn ouders inzat op het vliegveld van Toronto. Vervolgens nog een keertje verzet omdat ik niet kon. En toen kregen we de bevestiging de avond van te voren, hij komt toch wel hierheen!

Nerveus als ik was ben ik beneden voor het raam van de eerste verdieping gaan hangen. Uiteindelijk zie ik de auto met Qwerty erin de straat in draaien. Lui als ik ben is Remco naar buiten gegaan om hem gedag te zeggen, en niet ik (ik liep op blote voeten!)

Nadat ik me snel had omgekleed (ik was ff vergeten dat ik beloofd had een rok aan te trekken) hebben we nog een poosje zitten kletsen, terwijl ik maar geen zitvlees had en aan alle kanten van mijn kamer van alles aan het doen was.

Remco had mijn kussen alvast in de zithoek neergelegd. Eigenwijs kreng als ik gaat er dus náást zitten, met een kop erbij van ‘zie mij er maar eens in te krijgen’. Toen hij begon te dreigen met de polsboeien er toch maar in gaan zitten, maar het mocht niet baten. Na eventjes vechten had hij ze toch om gekregen. Jammer dat ik ze ongeveer net zo snel weer af had. Eerst alleen maar het musketonnetje in het midden losgemaakt (en Remco gekieteld toen hij de collar omdeed). Dat werd verholpen door het slotje van mijn collar tussen de 2 boeien in te zetten. Met de mededeling ‘nu kan ze hem echt niet meer losmaken’ ging Remco tevreden zitten. Het kostte me een halve minuut om de gesp van de boei los te krijgen (is al dat paardrijden nog ergens goed voor ook). Ik vond het geloof ik grappiger dan Remco, die keek een beetje bedonderd. Op dat punt heeft Qwerty maar eens ingegrepen. Hij had zijn politie boeien bij zich. Eerst mijn linkerpols achter mijn rug gedraaid en vastgemaakt, en toen geprobeerd om de rechter te krijgen. I.p.v. het verwachtte ik-grijp-je-arm-en-ik-trek-eraan had hij iets anders in gedachten. ‘Je rechter hand?’ ‘Ja, die ligt op mijn schoot.’ *klik, de linker boei een stukje strakker* ‘doe hem achter je rug.’ ‘waarom?’ *klik, nog een stukje strakker* ‘omdat ik het zeg, geef hier’ *klik, klik, klik*’nee’ * klikker de klikker de klik* ‘oké oké’ en toen toch maar mijn arm naar achteren gelegd, omdat mijn pols wel heel erg pijnlijk aan begon te voelen.

Mijn boeien gingen weer af, omdat ik nog een paar telefoontjes te plegen had. Ondertussen nam Qwerty mijn sublijstje door. Hier en daar nog wat vragen en opmerkingen beantwoord. Ik zat lekker rustig op mijn kussen tegen de boekenkast te leunen toen er hier en daar wat spullen verschoven en verplaatst worden. Zelf zette ik een muziekje op. Nog eventjes gaan zitten en gaan kijken naar de bedrijvigheid om me heen. Spullen werden uit de koffer en uit de lade gehaald. Qwerty liet Remco wat spullen zien die hij bij zich had. Ondertussen ben ik ook maar opgestaan, omdat ik nogal de kriebels kreeg van wat er om me heen gebeurde.

‘Tijd om je uit te kleden!’ hier was ik al bang voor geweest. Ik wist dat het ging gebeuren, maar toch blijft het lastig om zo m’n kleren uit te trekken. Snel mijn truitje en mijn rok van me af geschopt. Omdraaien, en vooral neus in de lucht houden. ‘De rest ook’. Ik kijk Remco aan. ‘Je bh bedoel ik’. Bh losgemaakt en in de hoek gemikt. ‘Kom maar bij me staan’ ik loop naar Remco toe, die met zijn rug naar mijn grote kast toe staat. Ik verwacht dat hij doet wat hij altijd doet. En jawel, na me heel even aangeraakt te hebben pakt hij mijn tepels. Zodra hij ze loslaat kan ik het niet laten om te kietelen. Mijn tepels vinden dat ik dat beter niet had kunnen doen, want ze deden daarna goed pijn.

Er werd me verteld op mijn buik te gaan liggen. Dat is altijd fijn, want dan kan ik me in mijn armen verstoppen als ik t bijna niet meer trek. En daarbij kan ik dan ietsjes naar achteren kijken wat ze allemaal aan het uitvoeren zijn. Ik zie en hoor Qwerty en Remco rondlopen. Ik voel handen op mijn benen en op mijn rug. Remco heeft een kaars te pakken en is bezig mijn kuiten met kaarsvet in te druppelen. Qwerty heeft een ijsklontje gevonden, en is duidelijk vastbesloten mijn kriebelplekje te vinden. Mijn oor is erg irritant met het ijs. Ik draai mijn hoofd weg, maar hij pakt mijn haar en draait het terug. Als hij nog eventjes doorpest met het ijs draai ik erdoorheen, mijn oor naar de vloer toe. ‘ook goed, dan doe ik je linkeroor’. Snel draai ik mijn gezicht naar de vloer. Qwerty trekt het ijsklontje verder over mijn rug naar beneden, voordat hij het weglegt. Ik voel hoe iemand mijn enkel stevig vastgrijpt. Het voelt bijna veilig, je niet kunnen bewegen is ook je niet hoeven bewegen, het kan namelijk toch niet. Ik voel iets tikken op mijn voetzool. Kaarsvet! Ik heb altijd een beetje een huivering gehad voor kaarsvet op mijn voetzolen, bang dat dat weleens meer pijn kon doen dan verwacht. Het omgekeerde gebeurde, k voelde er bijna niets van.

Qwerty staat op en loopt naar de kant van de kamer die ik niet kan zien. Dan komt hij terug, en knielt naast mijn armen. Hij pakt een stukje huid van mijn borst, en zet er een knijper op. En daarna nog een. ‘Gevoelig?’ ‘Totaal niet’ ‘mooi dan kunnen er nog wel wat meer’. Hij zet nog 3 knijpers op mijn huid, tikt er eventjes tegenaan en concludeert dat ze wel goed zitten. Hij staat op en pakt een zweep. Hij slaat me er een keer mee tegen mijn kont. Remco vraagt of ik kan raden welke zweep het is. ‘Kreng?’ ‘Kreng is geen zweep’. Hij slaat nog een keer, ik kan niet eens voelen of het dezelfde zweep is of niet. ‘En welke is dit dan?’. Hier raak ik echt geïrriteerd door. Als ik de eerste blijkbaar al zo verschrikkelijk fout heb, waarom vraag je het in hemelsnaam dan nog een keer? Lichtelijk pissed off antwoord ik met een stug ‘Weet ik veel’. Blijkbaar komt de boodschap aan, want het spelletje ‘laat haar raden wat ze voelt’ is afgelopen.

Qwerty slaat nog een paar keer tegen mijn kont aan. De ene keer voor mijn gevoel veel harder. Ik begin een beetje te draaien. *pats* ‘Red je dit nog?’ ‘Ja’ *PATS* ‘en dit?’ ‘dit zit op het randje’. Later hoorde ik van hem dat hij zelfs iets minder hard sloeg, maar op precies dezelfde plek waar hij al een aantal keer had geslagen. Hij slaat nog vaker tegen me aan. Als altijd wanneer ik ergens van geniet, begin ik onwillekeurig te trillen. Eerst mijn armen, en dan ook mijn schouders en mijn nek. Ik hoor dat er iets over het trillen gezegd word, over of dat het normaal is. Meer hoor ik er niet over, maar bij de volgende paar slagen tril ik verder. Ondertussen krabt Remco over mijn rug met de uienkam. Als die zweep er niet was geweest was ik op dat moment in slaap gevallen. Heerlijk gevoel. Dan neemt Qwerty de uienkam over. En in plaats van dat hij er mee krast gebruikt hij de punten om in mijn huid te prikken. Ja, dat was dus een functie waar Remco nog niet op gekomen was, en die ik minder leuk vind. Hij prikt steeds van mijn bovenbeen naar boven en in mijn kont. Na twee keer word ik er al kriegelig van. Niet leuk. Vervelend. Natuurlijk moet hij nog eventjes doorgaan. Dan geeft hij de kam weer terug en knielt weer naast mijn arm. Hij trekt 1 knijper eraf. En ik voel het niet eens. Een tweede is er al vanaf gevallen. Ik baal in mezelf dat het niet gevoeliger is. K vind het zo leuk als dat pijn doet.

Qwerty laat me opstaan. Een beetje suf kom ik overeind. Niet zozeer omdat mijn hoofd niet meewerkt, maar omdat ik half sloom word van het liggen en omdat ik altijd een beetje gedesoriënteerd raak van het liggen. Qwerty haalt de knijpers van de rest van mijn borst af. Ik voel kleine prikjes door mijn borst heen trekken. Niet genoeg om van te piepen, wel genoeg om van te genieten, al is het maar heel eventjes. Hij trekt en duwt aan die huid, om te kijken of ik daar sterk op reageer. Nee sorry. Hij plaats n knijper aan de rechterkant van mijn rechtertepel, net op een klein randje huid. Daarna eentje aan de linkerkant van de tepel. 2 op mijn linkertepel, en om het af te maken nog eentje midden op mijn rechtertepel.

Remco komt voor mijn neus staan. ‘Je blijft me aankijken. Iedere keer als je wegkijkt krijg je er een punt bij die we voor de volgende keer gaan gebruiken. We gaan tot de 5 punten’. Qwerty slaat me op mijn kont. Ik sta bij mezelf te bedenken dat ik moet blijven kijken, dat ik hem de lol niet mag gunnen dat ik wegkijk. En tegelijker tijd sta ik te denken dat dit oneerlijk is. Geef me dan ook het aantal slagen dat ik ga krijgen. Uit verstandigheids overwegingen besluit ik dat maar niet te zeggen. Ik vind zelf dat ik het nog aardig netjes volhoud om hem aan te blijven kijken, maar uiteindelijk kijk ik toch weg. En nog eens. En nog eens. En nog eens en nog eens. Ik vervloek mezelf erom, maar hij heeft gewonnen. Zoals altijd.

Qwerty pakt een kort bamboe stokje, en pakt zonder veel omhaal de eerste knijper op mijn linkertepel vast, en tikt hem los. Ik schrik eventjes, ik had het niet gezien. Ik voel een klein stootje door mijn tepel heen gaan, maar ook dit is minder erg dan dat ik verwacht had. De andere knijpers trekt hij eraf. Korte, snelle rukjes. Wel pijnlijk, maar meer op het moment dat, dan dat mijn huid daarna nog gevoelig is. Remco staat voor me en haalt zijn handen zachtjes langs mijn armen. Ik duw ze weg, ik wil niet dat hij lief voor me is. Lief past hier nu niet. Hoepel op met je lief. Helaas begrijpt hij mijn signalen verkeerd, hij denk dat ik helemaal niets meer wil, en stopt het spel. Jammer van de miscominncatie, kan gebeuren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *