Symfonie

Soms, dan wil ik plezier en neem ik dat, zonder ook maar enigszins aan haar te denken. Ik gebruik haar. Bindt haar vast. Neuk haar zoals ik dat het lekkerst vindt. Zachtje fluister ik in haar oor wat ik van haar vindt zo in deze positie, zo gewillig aan mij. “Wat een slet! Je vindt het nog fijn ook om gebruikt te worden!” “Ja Meneer” fluistert ze zachtjes. Stiekem vinden we het beide bijzonder opwindend natuurlijk, maar als ik op deze manier speel, dan is het grotendeels nemen en maar een klein beetje geven. Wil ik haar plezieren, wat ik als dominant ook graag doe dan pak ik het heel anders aan.

Als ik haar wil plezieren dan speel ik veel meer op haar in, wetende wat zij fijn vindt. Niet dat ik haar verwen, totaal niet. Ze krijgt niet wat ze verwacht, ze krijgt waarvan ik weet dat het haar overrompeld en ontzettend aangrijpt. Het probleem hiermee is dat je om dit stuk te spelen een perfect stukje dirigentie moet neerzetten, je gaat overigens voor de staande ovatie. Dit is je meester werk! Je doel is haar zo diep mogelijk in haar onderdanigheid te laten wegzinken, zodat ze zich niet onderdanig voelt, maar dat ze de entiteit wordt die onderdanigheid bekleedt, dat ze zich identificeert met haar onderdanigheid. Ze is er één mee zoals de dirigent met het orkest. Een meesterwerk is nooit iets dat uit de lucht komt vallen natuurlijk. Het is een stukje talent en karakter, maar vooral veel werk. Je moet de onderdanigheid leren kennen, als een entiteit. Observeer alsof het een wild dier is, dat je bij de horens gegrepen dient te worden. Het wil stiekem dat je het temt, maar houdt je aandacht er constant bij, want het geeft zich niet zomaar over. Pas als de muziek harmonieus genoeg klinkt geeft het zich over aan de melodie en laat het zich zinken tot in de diepste diepte van het geluid. Het wil een gevoel van veiligheid of zelfs heiligdom. Vloeiend, langzaam openend voor het kosmische gevoel van vrijheid in onderdanigheid. Laat los, fluister ik in haar oor. Zak weg in de diepte ik ben hier om over je te waken. Jouw zorgen zijn niet meer van belang, ze zijn mijn zorgen geworden. Ik draag nu al je lasten. Laat jezelf maar even gaan en geniet van de verlossing waarnaar je al die tijd al naar op zoek bent. Dat is het enige wat ik van je vraag als publiek. Luister naar mijn muziek, naar mijn componeren. Sta er voor open en je zal jezelf kunnen laten gaan. Je zal los kunnen laten. Laat los, dat is alles wat ik van je vraag. De rest mag je aan mij over laten.

Het kost moeite, veel moeite. Echte onderdanigheid komt niet bij de generale repetitie al naar boven. Echte onderdanigheid zit verstopt achter de coulissen. Het vergt kennis. Elkaar leren kennen is een belangrijk onderdeel. Natuurlijk kan men de juiste snaren raken, maar dat maakt een stuk niet zo mooi als wanneer het orkest op elkaar is ingespeeld. Dan pas klinkt de muziek als nooit tevoren, dan pas raakt de melodie de ziel en de essentie van het onderdanige spectrum. Het klinkt bijna heilig, maar zo voelt het ook. Het kosmische, de zevende hemel, maar dan in overgave of voor de dirigent in dominantie, leiderschap, souplesse en excelentie. Het publiek zal oordelen over jouw succes, in dit geval één iemand, maar die lat ligt zo hoog dat hij slechts zelden perfect te raken valt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *