yuki-onna deel 4

“Hoi Dauben”
Zonder dat hij het had gemerkt, was ze naast het bushok komen staan. Ze droeg dit keer een dunne witte bloes, maar dezelfde strakke zwarte broek.
“Nu ken je me opeens wel?”
“Sorry”
“Waar sloeg het op?”
“Sorry…”
Ze leek het te menen. Ze glimlachte, maar haar ogen ontbeerden de vrolijkheid die ze de eerste keer hadden.
“Kun je het tenminste uitleggen?”
“Ja, maar het is ingewikkeld”
“De bus is er nog niet, we hebben de tijd.” Hij deed nauwelijks moeite zijn ergernis te verbergen.
“Ik word zo opgehaald door iemand. Ik hoef geen trein te halen dit keer.”
“Oh. Nou?”
“Ik vond het fijn met je. Je voelde warm. Je was warm. Ik mis warmte”
“…”
“Maar ik verkies de kou. Ik voel me beter in kou. Het is niet dat ik warmte te kort kom. Het is dat ik me soms afvraag wat het is dat ik misloop.”
“Ik snap je niet”
“Dat weet ik. Heel weinig mensen kunnen het ook snappen. Ik leid een leven dat de meeste mensen niet begrijpen en waarschijnlijk alleen maar zouden veroordelen. Een leven van kou, kracht, overgave, maar ook van onvoorwaardelijke liefde”
“Je bent vaag. Je klinkt als de achterkant van een slecht boek”
“Ik meen het allemaal heel letterlijk”
Een auto kwam aangereden en stopte voor de halte. Het was een dure zwarte BMW. De deur voor de bijrijder zwaaide open naar de stoepkant. De man die achter het stuur zat, had grijs haar, maar leek jong in zijn gezicht. Zijn rechterhand leunde op de zwartlederen bekleding van de stoel naast hem, terwijl zijn andere hand nonchalant op het stuur rustte.
“Justine, kunnen we misschien gaan?”, zei hij met geveinsde beleefdheid.
“Ik kom”
Ze richtte zicht weer tot Dauben.
“Ik ben klaar met Dramatische Media. Ik denk niet dat je me nog zal zien”
Ze kuste hem op zijn wang.
“Ik moet gaan nu”
Ze nam plaats in de BMW.
“Was dat hem nou?”, hoorde hij de man zeggen.
“Kop dicht en rijden”, antwoordde ze, terwijl ze haar hoofd achterover liet rusten en haar ogen sloot, in de pose die dezelfde vermoeidheid uitstraalde die hij die eerste keer had gezien.
De man lachte schamper en zodra zij de deur had dicht getrokken trok de auto op, om snel in een bocht te verdwijnen. Hij bleef kijken naar het punt waar hij de auto het laatst zag, tot de buschauffeur van de bus die zonder dat hij dat doorhad inmiddels aangekomen was, naar hem riep of hij soms stond te slapen. Hij stapte in en maakte zijn reis naar huis.

Enkele dagen later, eigenlijk al te laat voor kerst, maar nog net op tijd voor de jaarwisseling vond Dauben een simpele kerstkaart in zijn brievenbus, die hij nog jaren op het soort plek zou bewaren, waar je alles bewaart waar je naar mate de tijd verstrijkt misschien meer belang aan hecht dan nodig is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *